Pomagierzy Putina, pożyteczni idioci (albo niekoniecznie idioci, ale z pewnością dla Rosji pożyteczni) – to w największym skrócie uczestnicy warszawskiego zjazdu nacjonalistów. Gwiazdą tego dobranego towarzystwa była pani Le Pen, stojąca na czele nacjonalistów i szowinistów francuskich, a także jedyny obok polskiego szefa rządu nacjonalista u władzy, p. Orban. Całe grono to zajadli wrogowie Unii Europejskiej, nacjonaliści, w niektórych przypadkach kryptonaziści, szowiniści, także antysemici. Jednym słowem najgorsze polityczne odpady i nacjonalistyczny europejski plankton, który usiłuje nabrać znaczenia poprzez organizowanie zjazdów mających stwarzać wrażenie, że są jakąś liczącą się siłą, alternatywą dla Unii. Są to grupki jawnie lub niejawnie finansowane przez Putina, jak p. Le Pen, która nawet nie ukrywała swoich związków z prezydentem Rosji. Jawnie prorosyjski satrapa węgierski p. Orban, który w szczytowym momencie rosyjskiej presji na Ukrainę, aneksji Krymu i okupacji Doniecka, mówił o „autonomii” Rusi Zakarpackiej, którą w okresie haniebnego monachijskiego rozbioru Czechosłowacji zajęły sprzymierzone w Hitlerem Węgry. Do tej haniebnej akcji włączyła się także Polska, zabierając Czechosłowacji Zaolzie zamiast zaproponować wspólną obronę przed Hitlerem. Dziś Orban jest lojalnym rosyjskim sojusznikiem w Europie Środkowej, wspierającym wymierzoną w Unię Europejską i szerzej w Zachód politykę Kremla. Uczestnikom warszawskiego zjazdu – na zaproszenie PiS-u – nie chodzi o żadną reformę czy coś w rodzaju Unii Europejskiej, ale o zniszczenie UE i stworzenie w Europie Środkowej szarej strefy rządzonej przez nacjonalistów. Jest to marzenie i strategiczny cel polityki rosyjskiej, niezmiennej pod tym względem od czasów ZSRR. Dla komunistów Unia i NATO były zawsze największymi wrogami, gdyż stanowiły jedyną realną zaporę dla rosyjskich wpływów i dla podporządkowania sobie Europy, o czym pisał w swoim testamencie Piotr Wielki, mówił Lenin marzący o eksporcie rewolucji na Zachód i pół żartem pół serio wspominał Stalin podczas konferencji w Poczdamie.
Polscy nacjonaliści zgrupowani w PiS-ie i stronnictwach sojuszniczych pragną rozpadu Unii i na jej gruzach utworzenia czegoś, co byłoby być może spełnieniem majaczeń o „jagiellońskim dziedzictwie”. To „dziedzictwo” oznaczałoby przede wszystkim bezkarność dla tyrańskich rządów, napisania na nowo historii Polski, fanatyzm, ciemnotę, podłość i gigantyczną korupcję. Byłyby to wszystkie patologie obecnego reżimu podniesione do kwadratu i bez jakichkolwiek wahań, ograniczeń oraz skrępowania. Gwiazda warszawskiego zjazdu, p. Le Pen, spłaciła część długu wobec swego kremlowskiego chlebodawcy, wypowiadając haniebne słowa o przynależności Ukrainy do rosyjskiej strefy wpływów.
Powiedziała to w momencie, gdy presja Rosji na Ukrainę osiągnęła punkt kulminacyjny, a według niektórych informacji Rosja koncentruje wojska na granicy z Ukrainą i planuje uderzenie na terytorium tego kraju. Odejście od polityki wyznaczonej ugodą w Perejesławiu (1654 r.) i oznaczającej rosyjską okupację oraz 300 lat ukraińskiej – a 200 lat polskiej – niewoli jest jednym z największych strategicznych sukcesów polityki polskiej, sojusz polsko-ukraiński jest jednym z filarów naszego wspólnego bezpieczeństwa i pokoju w tej części Europy. Mówienie – i to w dodatku w Warszawie – o Ukrainie jako należącej do rosyjskiej strefy wpływów jest nieodpowiedzialną głupotą, brakiem wyczucia, prowokacją i kokietowaniem Rosji kosztem Polski. Brak reakcji na te słowa i cała ta nacjonalistyczna hucpa jest moim zdaniem pokazem bezmyślności, zdradą główną w obszarze polityki zagranicznej. Pokazuje, do czego może prowadzić ślepa nienawiść do demokracji i wszystkiego co stoi na drodze do ustanowienia nacjonalistycznej dyktatury, jaką ponury pisowski reżimie pragnie rozciągnąć na całą Europę w miejsce Unii Europejskiej.
