7 kwietnia 1971 roku wydany został podwójny koncertowy winyl 4 Way Street firmowany przez kwartet Crosby, Stills, Nash & Young. Wydawnictwo osiągnęło 1. miejsce na liście bestsellerów Billboard 200 i uzyskało status Złotej Płyty.
Na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych rockowa scena przeżywała okres niezwykłej intensywności. W krótkim czasie pojawiały się nowe zespoły, nowe idee i nowe brzmienia. Jedną z najbardziej interesujących formacji tamtych lat był kwartet Crosby, Stills, Nash & Young, złożony z muzyków, którzy już wcześniej zdążyli się zapisać w historii rocka.
David Crosby dał się poznać jako członek The Byrds, Stephen Stills współtworzył legendarną grupę Buffalo Springfield, zaś Graham Nash zdobywał doświadczenie w brytyjskiej formacji The Hollies. Do tego grona dołączył później Neil Young – artysta o wyraźnej osobowości i charakterystycznym, nieco surowym stylu.
Pierwszym wspólnym albumem, choć jeszcze bez Younga, była płyta Crosby, Stills & Nash wydana w 1969 roku. Jej ogromny sukces sprawił, że zespół natychmiast znalazł się w centrum uwagi. Subtelne, wielogłosowe harmonie wokalne, akustyczne brzmienie gitar i refleksyjne teksty doskonale wpisywały się w klimat epoki.
Niedługo później do zespołu oficjalnie dołączył Neil Young, a kwartet w tej właśnie konfiguracji nagrał kolejny album – Déjà Vu, wydany w 1970 roku. Płyta przyniosła takie utwory jak Teach Your Children, Helpless czy Woodstock, które szybko stały się klasyką rocka.
Naturalną konsekwencją popularności zespołu była intensywna działalność koncertowa. Właśnie z tego okresu pochodzi materiał wydany na albumie 4 Way Street. Koncertowe nagrania z czerwca i lipca 1970 roku zarejestrowane zostały w nowojorskiej sali Fillmore East, w The Forum w Los Angeles oraz w chicagowskim Auditorium Theatre. Wydawnictwo było nie tylko zapisem występów, ale również swoistym portretem czterech silnych osobowości scenicznych.
Pierwsza część albumu utrzymana została w nastroju akustycznym. To w tej części pojawiły się najbardziej subtelne fragmenty koncertów – solowe wykonania poszczególnych muzyków oraz charakterystyczne dla zespołu wielogłosowe harmonie. Jest tam między innymi Suite: Judy Blue Eyes, jedna z najważniejszych kompozycji Stephena Stillsa, a także nastrojowy utwór Helpless Neila Younga.
Druga część płyty przyniosła już zupełnie inne oblicze zespołu. Gitary stały się ostrzejsze, rytm bardziej zdecydowany, a muzyka nabrała rockowej energii. Doskonałym przykładem takiego podejścia pozostaje rozbudowana wersja utworu Southern Man Neila Younga. Podobnie zabrzmiały Carry On oraz Woodstock, gdzie koncertowa energia nadała dobrze znanym kompozycjom zupełnie nowy wymiar.
Album 4 Way Street ukazał się w momencie szczególnym. Relacje między muzykami stawały się coraz bardziej napięte, a ich indywidualne ambicje zaczynały ciążyć nad wspólną działalnością. Paradoks polegał jednak na tym, że właśnie wtedy zespół osiągał na scenie niezwykłą intensywność i artystyczną siłę.
Album sprzedawał się bardzo dobrze, osiągnął miejsca w Top 10 list bestsellerów m.in.: w USA, Kanadzie, Francji, Danii, Norwegii, Australii, Holandii oraz Hiszpanii.
Dziś płyta ta pozostaje jednym z najważniejszych dokumentów koncertowych w historii rocka. Pokazuje bowiem nie tylko repertuar zespołu, ale także atmosferę tamtej epoki – czasów, gdy muzyka była czymś więcej niż rozrywką, a koncerty stawały się spotkaniami artystów z publicznością w poszukiwaniu wspólnego języka.
Mimo że historia Crosby, Stills, Nash & Young pełna była napięć i rozstań, to właśnie 4 Way Street przypomina, jak niezwykły potencjał krył się w tych czterech muzycznych osobowościach.
