Dziś drugi – nie znaczy to, że słabszy – zestaw wydanych w ubiegłym roku płyt, z których muzyka w minionych miesiącach towarzyszyła mi najczęściej.
Podkreślam, że to takie zestawienie krążków, któremu trudno odmówić niezamierzonej, ale jednak pewnej przypadkowości. Chyląc czoła przed tęgimi znawcami fonograficznego rynku, pokornie przypomnę, że w danym roku nie przesłuchuję jakiejś ogromnej ilości nowowydanych krążków. Ba, po czasie łapię się nawet na tym, że niektóre ważniejsze… po prostu mi umknęły.
Dzisiejszą część zaczynam od wydanej w styczniu płyty Look Up, firmowanej przez Ringo Starra. Naczelny redaktor miesięcznika Teraz Rock, Wiesław Weiss, określił ją mianem przyjemna. To właściwie sedno. Za sprawą T Bone Burnette’a w porównaniu z poprzednimi płytami leciwego Beatlesa jest bardziej countrowa. Zawiera jednak sporo piosenek o rockowej proweniencji. Jest prawie przebojowo (otwierająca Brethless z Billym Stringsem, Rosetta z Larkin Poe), jest tanecznie (String Theory), ale jest i sentymentalnie (zamykająca całość Thankful, wykonana wspólnie z Alison Krauss). Zważywszy jak często płyta brzmiała w moim samochodzie, określiłbym ją jako „bardzo przyjemną”.
Również w styczniu wydany został This Destinatin – trzeci (zaledwie!) solowy album w dorobku Gary’ego Kempa, frontmana, gitarzysty i kompozytora zespołu Spandau Ballet. Wypełnił go zestaw ambitnych poprockowych piosenek o wysmakowanych brzmieniach. Jest tu trochę z ducha Stinga i Paula McCartneya, nierzadko przychodzi też na myśl Chrisa Rea. Od otwierającego Borrowed Town aż do końca jest elegancko, nastrojowo (Put Your Head Up), z wyrafinowanym smyczkowym tłem (I Know Where I’m Going). Wydawnictwo Deluxe Edition zamyka akustyczna wersja Through the Barricades – hitu Spandau Ballet.
W kwietniu ukazał się album Sophie Zelmani – Lake Geneva. Delikatna i refleksyjna, a przy tym głównie akustyczna muzyka szwedzkiej artystki uwodzi mnie od lat. Po raz kolejny oddałem się ciepłym, otulającym brzmieniom wykreowanym przez Sophie. Właściwie trudno mi powiedzieć, która z piosenek urzeka najbardziej. Może tytułowa? Może Let Me Dream lub Back To The Sea? A może zamykająca całość Your Garden? Właściwie każda z dziesięciu kompozycji koi, wycisza i rozaniela.
The Black Keys to amerykański duet rockowy istniejący już ćwierć wieku. Muszę przyznać, że właściwie co roku czekam na jego nową płytę, wiedząc, że przyniesie brzmienia inne od poprzedniej, ale i tak skąpane w klimatach retro. Tym razem na wydanej w sierpniu płycie No Flowers, No Rain muzycy serwują trochę więcej soulu. Dla przykładu Make You Mine przywołuje Steviego Wondera, ale dzięki smyczkom i falsetom również Bee Gees. Są też numery bliższe riffowego rocka (Man On A Mission), country (zamykający Neon Moon), a przy tym serwujące popową przebojowość (A Night Before). Fajny krążek, choć nieco słabszy od poprzednich.
Na początku września ukazał się album The Sound Of Silence kanadyjskiego neoprogresywnego zespołu Red Sand. Zespół, znany z melodyjnych i intrygujących kompozycji, tym razem skupił się na mrocznym temacie narcyzmu. Na wydawnictwo złożyło się siedem utworów. Otwierający Puzzle stanowi zaproszenie do epickiej, muzycznej podróży, zakończonej ujmującym The Best. Utworem flagowym płyty jest ponad osiemnastominutowy The Last Voice. Całość to rzecz obowiązkowa dla fanów brzmień spod znaku Pink Floyd i wczesnego Marillion.
Zdaję sobie sprawę z tego, że w tym dwuczęściowym zestawieniu znalazło się mało płyt rockowych lub bluesrockowych, a są to przecież moje ulubione gatunki. W dodatku całkiem niezłe płyty wydali m.in.: Cheap Trick, Dead Daisies, Pearl Jam, Styx, Robin Trower czy Joe Bonamassa. Dlaczego ich nie ująłem? Właściwie sam do końca nie wiem.
