W ostatnią środę lipca świat obiegła wiadomość o niespodziewanej śmierci Sinéad O’Connor, najpopularniejszej irlandzkiej wokalistki w historii rocka. Artystka odeszła w wieku 56 lat.
Debiutancki album Sinéad, wydany w listopadzie 1987 roku The Lion And The Cobra umknął mi. Z muzyką nań zawartą zetknąłem się dziesięć miesięcy później. Przebywałem wtedy zarobkowo w Paryżu. Przyjaciel, który mnie zaprosił, zapytał pewnego razu, czy znam kapitalnie śpiewającą łysą dziewczynę z Irlandii. Nie znałem. Gdy zapuścił mi jej debiutancki krążek, zaniemówiłem.
Album Lew i kobra spotkał się z uznaniem krytyków. W opisie do listy najlepszych albumów lat 80. sporządzonej przez magazyn Slant, Sal Cinquemani nazwał go królewskim, majestatycznym i alegorycznym i uznał za jeden z najbardziej elektryzujących debiutów w historii rocka. W 2018 roku na liście amerykańskiego serwisu Pitchfork zawierającej najlepsze albumy lat 80. krążek uplasował się na 44. miejscu. Cameron Cook stwierdził wówczas, że poruszane nań tematy związane z patriotyzmem, seksualnością, katolicyzmem oraz uciskiem społecznym przygotowały grunt pod karierę artystki naznaczoną mocnym poczuciem niezależności.
Sinéad O’Connor urodziła się 8 grudnia 1966 roku w Dublinie. Swój pierwszy singel zatytułowany Heroine wydała w wieku 20 lat. Wraz z nią zarejestrował go gitarzysta zespołu U2, The Edge. Zanim jednak do tego doszło – jak wspominała swoje dzieciństwo i wczesne lata młodości – przeszła piekło.
Rodzice artystki rozeszli się, gdy miała osiem lat. Ona (wraz z trójką rodzeństwa) zamieszkała z matką. Sinéad nigdy nie kryła tego, że matka znęcała się nad nią psychicznie, a kompletnie bezsilny ojciec, starający się zdobyć prawa do opieki nad nią i jej rodzeństwem, z czasem został przewodniczącym Divorce Action Group i udzielał się publicznie w kwestii przyznawania praw rodzicielskich mężczyznom.
W 1979 roku nastoletnia Sinéad uciekła od matki i zamieszkała z ojcem. W wieku 15 lat za popełnione kradzieże i wagarowanie trafiła do domu poprawczego Grianán Training Centre, będącego tzw. azylem sióstr magdalenek. To traumatyczne przeżycie wspominała później następująco: Po niczym innym nigdy nie doświadczyłam i prawdopodobnie już nie doświadczę takiej paniki, strachu oraz udręczenia.
W 2007 roku artystka wyznała podczas wywiadu dla Oprah Winfrey, że cierpi na zaburzenie afektywne dwubiegunowe. Tak naprawdę od lat zmagała się z problemami psychicznymi, w tym z zaburzeniami osobowości typu borderline oraz z jednym z rodzajów zespołu stresu pourazowego.
W 2015 roku poddała się histerektomii, która była pokłosiem problemów ginekologicznych. Leczenie wiele ją kosztowało. Jak przyznała w jednym z wywiadów, pośrednio doprowadziło ją do pogłębienia zaburzeń psychicznych, w wyniku których jeszcze w tym samym roku próbowała odebrać sobie życie.
W 2018 roku przeszła na islam, przyjmując imię Shuhada Davitt. Podczas pandemii podjęła decyzję, że zostanie pielęgniarką.
W styczniu 2022 roku straciła syna. 17-letni Shane Lunny popełnił samobójstwo. Kilka dni wcześniej Sinéad zgłosiła jego zaginięcie. Poszukiwania zakończyły się odnalezieniem ciała chłopca. Wyznała później w mediach, że Shane uciekł ze szpitala psychiatrycznego, do którego trafił z powodu postępujących zaburzeń psychicznych. W placówce, tydzień przed śmiercią, podjął aż dwie próby samobójcze.
Śmierć syna stała się ciosem, z którego artystka już się nie podniosła. Zmarła 26 lipca. Jej bliscy w oświadczeniu, które podała irlandzka telewizja RTÉ napisali: Z wielkim smutkiem informujemy o odejściu naszej ukochanej Sinéad. Jej rodzina i przyjaciele są zdruzgotani i proszą o prywatność w tym bardzo trudnym czasie.
Sinéad zostawiła po sobie 10 albumów, w tym I Do Not Want What I Haven’t Got, zawierający jej najbardziej znany utwór, skomponowany przez Prince’a wielki przebój Nothing Compares 2 U. Krążek I Do Not Want What I Haven’t Got był jednym z najlepiej sprzedających się na świecie albumów 1990 roku. W 2003 został sklasyfikowany na 406. miejscu listy 500 albumów wszech czasów opublikowanej przez magazyn Rolling Stone.
Jeszcze w 1986 Sinéad wkroczyła do świata kina zarówno jako kompozytorka, bohaterka filmów dokumentalnych, jako aktorka. Jej utwory można było usłyszeć między innymi w filmach Vanilla Sky oraz Masz wiadomość, gdzie osobiście pojawiła się na ekranie. Widzowie mogą ją też pamiętać z filmu Wichrowe wzgórza z 1992 roku, w którym wcieliła się w Emily Bronte, autorkę książkowego pierwowzoru.
Sinéad O’Connor była niewątpliwie kontrowersyjną postacią, ale jako artystka pozostanie w naszej pamięci jako wybitna osobowość muzyczna.
