24 listopada 1966 roku w studiach nagraniowych wytwórni EMI rozpoczęła się sesja, która przyniosła jedną z najważniejszych piosenek w historii – Strawberry Fields Forever. Zatem dziś, podobnie jak w minionym tygodniu, wracam do zespołu The Beatles.
Strawberry Field to nazwa domu dziecka prowadzonego przez Armię Zbawienia, który znajdował się na przedmieściach Liverpoolu, w pobliżu rodzinnego domu Johna Lennona. Muzyk, gdy był dzieckiem bawił się z kolegami w ogrodzie nieopodal Strawberry Field. Uwielbiał zwłaszcza organizowane tam przyjęcia z towarzyszeniem orkiestry dętej Armii Zbawienia, które odbywały się każdego lata. Ciotka Lennona, Mimi Smith, tak niegdyś wspominała: „Było coś w tym miejscu, co zawsze fascynowało Johna. Widział to ze swojego okna… Kiedyś słyszał orkiestrę Armii Zbawienia grającą na przyjęciu w ogrodzie, ciągnął mnie ze sobą, mówiąc: „Pospiesz się, Mimi – spóźnimy się.”
Zapewne dlatego refren Strawberry Fields Forever opisuje arkadię dzieciństwa, miejsce, które przypomina niebo. Słowa zwrotek natomiast poruszają bardziej realistyczne i zarazem mniej zrozumiałe kwestie. Autor książki Beatlesi za kulisami sławy, Chris Ingham tak ujął tę kwestię: Słowa piosenki przypominają urywany monolog. Lennon umiejętnie przeplata olśnienie z ignorancją. Podmiot liryczny ujrzał prawdziwą naturę świata, ale nic go to nie obchodzi (…). Nie wie, co myśleć o rzeczywistości, odkąd doszedł do wniosku, że jest ona tylko snem. Przypomina sobie, o ile łatwiejsze było życie w iluzorycznym ogrodzie dzieciństwa, i zaprasza tam słuchacza (…). Cały utwór przypomina halucynację – spacer po wiszących ogrodach wspomnień.
Lennon zaczął pisać Strawberry Fields Forever wczesną jesienią 1966 roku. Było to w Almerii w Hiszpanii podczas kręcenia filmu Richarda Lestera How I Won the War. Nagranie piosenki, począwszy od listopada 1966 roku, trwało w studiu 45 godzin. Stworzono jej trzy wersje. Ostatecznie połączono ze sobą dwie całkowicie różniące się tempem, nastrojem, a nawet tonacją.
