W najbliższy poniedziałek przypada 53. rocznica wydania przez zespół The Beatles podwójnego albumu, który do historii muzyki przeszedł jako Biały album.
W 1997 roku w konkursie „Music of Millennium” album został uznany dziesiątą najlepszą płytą w dziejach muzyki. W roku 2003 na łamach pisma Rolling Stone w zestawieniu 500 najlepszych albumów wszech czasów został sklasyfikowany na pozycji 10. W samych tylko Stanach Zjednoczonych ten podwójny krążek aż 19-krotnie zdobył status platynowej płyty.
W 2009 roku Chris Ingham w książce Beatlesi za kulisami sukcesu pisał: Zebrane na nim piosenki reprezentują tak wiele rozmaitych stylów, że słuchanie go przypomina przeskakiwanie pomiędzy kilkunastoma różnymi stacjami radiowymi. Faktycznie, na płytach Białego albumu zawarto 30 bardzo różnorodnych utworów.
Według Johna Lennona kompozycje powstały w Indiach, gdzie w lutym 1968 roku, w ośrodku medytacji Maharishi Mahesh Yogiego Beatlesi spędzili kilka tygodni. George Martin, menażer zespołu uważał, że muzycy powinni zrobić bardzo dobry pojedynczy album, a nie podwójny. Przy wydaniu skondensowanego materiału byłaby to wręcz fantastyczna płyta – twierdził Ringo Starr. Ponoć jako jedyny Beatles uważał, że zespół powinien wydać dwie odrębne płyty – White oraz Whiter.
Według Chrisa Inghama: Sesje nagraniowe do albumu były wyczerpującym i przygnębiającym doświadczeniem, a każda z osobna przypominała walkę o dominację nad zbiorową tożsamością zespołu staczaną przez silne osobowości muzyczne jego członków (…). W związku ze specyficznym trybem pracy pojawiły się sugestie, jakoby „Biały album” nie był dziełem zespołu jako takiego, lecz raczej zbiorem utworów solowych, przy nagrywaniu których część grupy towarzyszyła soliście w charakterze muzyków sesyjnych. Jest to w pewnym sensie prawda, zwłaszcza, że ani Lennon, ani McCartney nie byli wówczas zainteresowani współpracą przy komponowaniu utworów. Nie zmienia to jednak faktu, że wykonanie zawartych na albumie numerów pozostaje najwyższej klasy.
