Kompozycje, które wypełniły wydawnictwo były w kilku przypadkach nagrywane indywidualnie, bez pomocy kolegów. Tak powstały przygotowane samodzielnie przez Paula McCartneya I Will oraz Blackbird. Z kolei nagrywanie urokliwej, opartej na prostym temacie gitarowym kompozycji While My Guitar Gently Weeps, jej autor, George Harrison tak wspominał: Próbowaliśmy ją nagrać, ale Paul i John tak przyzwyczaili się do wymiatania własnych numerów, że czasami bardzo trudno było o poważne podejście. Dlatego też George poprosił o udział w sesji Erica Claptona, a kiedy ten zjawił się, każdy z muzyków bardziej się postarał.
Paul McCartney, podobnie jak John Lennon, skomponował przynajmniej kilka ważnych i popularnych numerów zawartych na Białym albumie. Do takich należały: Back In The U.S.S.R. – porywająca trawestacja rockandrollowego standardu Chucka Berry’ego – Back In The U.S.A., hit Ob-La-Di Ob-La-Da, który w wykonaniu zespołu Marmalade stał się numerem jeden na Wyspach, czy hałaśliwa rockowa kompozycja Helter Skelter. Z tym ostatnim numerem był potem spory problem, o którym McCartney wyraził się następująco: Charles Manson (morderca Sharon Tate, przyp. KB) zinterpretował sobie, że Helter Skelter ma coś wspólnego z jeźdźcami Apokalipsy (…), że tymi czterema jeźdźcami jesteśmy my i doszedł do tego, że powinien wszystkich zabić.
Należy wspomnieć też inne kawałki autorstwa Paula, jak choćby: utrzymaną w wodewilowym klimacie Martha My Dear, czy parodię ballady kowbojskiej Rocky Raccoon.
Z kompozycji Harrisona wymienić jeszcze trzeba Piggies – numer utrzymany w nastroju osiemnastowiecznej muzyki dworskiej. Ringo Starr natomiast „popełnił” samodzielnie kawałek Don’t Pass Me By, o którym Lennon powiedział, że pałker skomponował go w przypływie ataku ospałości, a tak naprawdę Ringo wspominał o nim kolegom regularnie od 1963 roku.
Wkład Johna Lennona, mimo że pod wpływem Yoko Ono coraz bardziej oddalał się o reszty zespołu, był przy nagrywaniu płyty olbrzymi. John był autorem m.in. Glass Onion – swoistego żartu z twórczości The Beatles i jej badaczy, kołysanki Good Night (zaśpiewanej przez Ringo), przejmującego bluesa Yer Blues, piosenki Happines Is Warm Gun, której emisji zakazano w radiu, bo rzekomo miała być o braniu narkotyków i wreszcie Revolution 9. Ten ostatni numer będący kolażem dźwiękowym powstał pod znacznym wpływem awangardowych koncepcji Yoko Ono.
Opinie dotyczące albumu, choć w przeważającej mierze pozytywne, różniły się. Dlatego też po latach McCartney stwierdził: „Biały album” to muzyka Beatlesów, jest świetny i dobrze się sprzedał, więc dajcie już spokój.
