Zgrabne miasto
W książce Pollacka, we fragmencie dotyczącym informacji praktycznych dla podróżników wymienia się „Spargnapani e Picenomi (bezapelacyjnie godne polecenia) gorące haches, wykwintne likiery”. Jest też wzmianka o kawiarniach J. Breitseer i H. Funkelstern, z wyraźnym zaznaczeniem: „obie tylko dla polsko-żydowskich kupców”. Wymieniona tu kawiarnia – pierwszy tego rodzaju lokal w Tarnowie – założona w 1859 roku przez wiedeńczyka Joachima Breitseera. Być może mieściła się w tym samym miejscu, co obecnie kawiarnia Tatrzańska.
Na szczęście przez innych autorów podróżniczych opisów Tarnów – w różnych okresach swojej historii – był lepiej postrzegany. Już w drugiej połowie XVII wieku potrafił zachwycić. Mówi o tym „Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich” wydany w latach 1880-1914. Pod hasłem „Tarnów” znajdziemy taki fragment: „Miasto pierwej kwitnące podupadło, należało jednak już w 1670 roku do zamożniejszych w Polsce.
Werdum, który w 1670 r. przez nie przejeżdżał (Liske, Cudzoz. w Polsce) tak je opisuje: >>Tarnów jest zgrabnym miastem, ma wały z ziemi, a nich u góry naokoło mur z balustradami, silne wieże na skrzydłach, wraz z suchą fosą naokoło. W mieście znajduje się ciężko zbudowany kościół z kamienia i wiele domów z włoską strukturą>>”.
Natomiast autorzy „Słownika” zamieszczają bardzo skrupulatne wiadomości na temat Tarnowa zgromadzone na kilku stronach. Początkowe fragmenty opisu są takie: „Miasto samo co do znaczenia czwarte w Galicyi, jest dość rozległe, zabudowane jedno i dwupiętrowymi kamienicami, ma kilka większych gmachów. Dla falistości położenia linie ulic są nieregularne, rynek szczupły, ulice wąskie, brukowane kamieniami okrągłemi, chodniki zaś wąskie. (…) Śródmieście jest zabudowane kamienicami, w miarę oddalania się od środka kamienice ustępują miejsca domom parterowym, willom, dworkom, które na krańcach przechodzą w chaty włościańskie”.
