Podczas finału sobotniego Narodowego Czytania poezji Jana Kochanowskiego, który odbył się w warszawskim Ogrodzie Saskim pojawił się wątek tarnowski. Prezydent RP Karol Nawrocki odczytał bowiem fragmenty utworu „O śmierci Jana Tarnowskiego do syna jego Krisztofa”, który poeta czarnoleski stworzył w 1561 roku. Dziełko zostało wydane w drukarni Łazarza Andrysowicza
„Trzeba pracą wycierpieć, niewczas podejmować,
Prze ojczyznę na koniec krwie swej nie żałować.
Tak do nieba przychodzą; k temu, synu miły,
Obróć wszytko staranie i twe wszytki siły.
Niechaj drudzy, jako chcą, prawo rozumieją.
Niechaj pisać i mówić roztropnie umieją.
Za fraszkę ten wasz rozum stanie na ulicy,
Jeśli nie będzie pewny żołnierz na granicy” – tak brzmiał fragment utworu Kochanowskiego odczytany przez głowę państwa.
Jan Amor Tarnowski (1488-1561), kasztelan krakowski, był jednym z najwybitniejszych wodzów europejskich doby renesansu oraz czołową postacią Polski czasów zygmuntowskich. Jako hetman wielki koronny odniósł znaczące zwycięstwa między innymi pod Obertynem i Starodubem. Przewidywany był jako wódz wojsk europejskich w krucjacie przeciw Turcji. Był też wielkim mecenasem sztuki. To on uczynił z Tarnowa perłę renesansu, ściągając do miasta twórców tej miary, co Bartłomiej Berrecci czy Jan Maria Padovano. Jego nagrobek, autorstwa tego ostatniego, który możemy podziwiać w tarnowskiej katedrze jest najwyższym pomnikiem w Europie.
Przyjaźnił się z najwybitniejszymi postaciami epoki, w której żył. Korespondował między innymi z cesarzem Karolem V, księciem Albrechtem Hohenzollernem czy Janem Kalwinem.
Tarnowski był jednym z mecenasów Jana Kochanowskiego. Sfinansował między innymi leczenie jego oczu w Królewcu. Wspierał też innych rodzimych twórców polskiego złotego wieku – Andrzeja Frycza Modrzewskiego, Mikołaja Reja czy Klemensa Janickiego.
