Promowały go trzy single, wspomniany Stop Your Sobbing, a także Kid oraz Brass In Pocket. Ten ostatni zawojował listy singlowe w świecie, lokując się na topie m.in. w Anglii, Irlandii, Szwecji i Kanadzie. Piosenka Kid była autorskim dziełem Chrissie, natomiast przebój Brass In Pocket napisała wspólnie z gitarzystą Honeymanem‑Scottem.
Oto jak w książce 1001 albumów muzycznych o płycie Pretenders napisał Bruno MacDonald, dziennikarz magazynów Q oraz Record Collector: W ciasno wijących się opowieściach o pożądaniu i nienawiści zmienne riffy pasowały do słodkiego jak miód jadu Hynde. Pierwsza połowa płyty jest porwista i złośliwa, a najlepszymi momentami są: rozdrażnione „Baby, fuck off” w piosence „Precious” (otwierała płytę – przyp. KB), hołd Honeymana‑Scotta dla swoich gitarowych bohaterów wyrażony solówką w „Tattooed Love Boys” i zaskakujący kawałek „The Wait”. Tu mała uwaga. Chrissie, jak by nie było, hołdująca (przynajmniej w niektórych zwrotach) punkowi tak się wyraziła w 1995 roku: Był czas, kiedy mówili „nie możesz mówić fuck off na swojej płycie”. Chrissie to zrobiła, ale ów wulgaryzm epatował nie tyle samym sobą, ile mocno wynikał z kontekstu.
Wracam do słów Bruno MacDonalda: Na drugiej stronie płyty znajduje się przebój „Kid”, ponury utwór „Private Life” (wkrótce przejęty przez Grace Jones), ujmujące „Brass In Pocket” i nerwowe „Mystery Achievement”, które zapowiada „Pretenders II” z 1981 roku. Na koniec MacDonald przytacza (za magazynem Q) słowa Madonny, która powiedziała o Chrissie w odniesieniu do debiutanckiego krążka: „Pomyślałam, tak, ona ma jaja”.
Chrissie rzeczywiście była wyrazista, a jej talent wokalny i kompozytorski przy muzycznym wsparciu zespołu przełożyły się na sukces płyty. W tydzień po wydaniu znalazła się na szczycie bestsellerów w Anglii, gdzie przewodziła stawce przez kolejne cztery tygodnie, w USA wylądowała, co prawda, zaledwie na pozycji 10., ale już w czerwcu 1980 roku pokryła się złotem, a w sierpniu roku 1982 uzyskała status platyny. W zestawieniu Najlepszych albumów wszech czasów telewizji VH1 krążek został sklasyfikowany na miejscu 52., natomiast w bodaj najsłynniejszym rankingu 500 najlepszych albumów wszech czasów magazynu Rolling Stone płyta Chrissie i jej kolegów uplasowała się na pozycji 155.
