15 kwietnia 1974 roku wydany został album Second Helping, drugi w dyskografii zespołu Lynyrd Skynyrd. Stał się nie tylko potwierdzeniem talentu grupy, lecz także jednym z fundamentów southern rocka.
Na początku lat siedemdziesiątych amerykańska scena rockowa zaczęła coraz wyraźniej odchodzić od brytyjskich wzorców, wypracowując własny zakorzeniony w tradycji styl. Jednym z zespołów, który odegrał w tym procesie kluczową rolę, był Lynyrd Skynyrd.
Debiutancki album bandu, Pronounced ‚Lĕh-’nérd ‚Skin-’nérd z 1973 roku, przyniósł utwór, który do dziś pozostaje jego wizytówką – Free Bird. Już wtedy stało się jasne, że to formacja o nieprzeciętnym potencjale. Charakterystyczne wielogitarowe brzmienie, wyraźne wpływy bluesa i country oraz „nieufryzowany” przekaz wyróżniały Skynyrd na tle innych zespołów. Jednak dopiero drugi album pokazał w pełni jego możliwości.
Longplay otwierał Sweet Home Alabama – utwór, który stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych hymnów amerykańskiego rocka. Kompozycja, będąca w pewnym sensie odpowiedzią na krytyczne wobec Południa teksty Neila Younga, połączyła chwytliwy riff z lekko ironicznym komentarzem społecznym, a tym samym prostotę z przekazem.
Na płycie nie zabrakło jednak utworów mniej oczywistych. I Need You odsłaniał bardziej liryczne oblicze zespołu, z kolei Don’t Ask Me No Questions oraz Workin’ for MCA wprowadzały ostry, niemal buntowniczy ton. Ten ostatni można było odczytywać jako komentarz do relacji zespołu z branżą muzyczną, co stanowiło wówczas temat bardzo aktualny.
Na albumie należało też zwrócić uwagę na The Ballad of Curtis Loew. Była to jedna z najbardziej poruszających kompozycji w dorobku grupy – opowieść o muzyku z marginesu społecznego, napisana z sympatią i nostalgią, pokazująca, że „Skynerdzi” byli czymś więcej niż tylko zespołem grającym energetycznego rocka.
Przy tym wszystkim nie można pominąć Call Me the Breeze, świetnej kompozycji J.J. Cale’a, której zespół nadaj bardziej dynamicznego, południowego charakteru.
Trzeba przyznać, że Second Helping odegrał ogromną rolę w popularyzacji southern rocka. Album odniósł sukces komercyjny i uzyskał w USA status Platynowej Płyty a Sweet Home Alabama trafił do szerokiej publiczności, stając się jednym z symboli amerykańskiej kultury muzycznej. Sukces, co istotne, nie był efektem kompromisu, lecz konsekwentnego rozwijania własnego stylu. Za sprawą wokalisty Ronnie’go Van Zanta – charyzmatycznego lidera i autora tekstów, utwory mówiły o sprawach prostych w sposób trafiający do szerokiego grona odbiorców. Historie, zakorzenione w realiach amerykańskiego Południa, nadawały muzyce zespołu nośnej autentyczności.
Z perspektywy czasu Second Helping jawi się jako album, który nie tylko umocnił pozycję Lynyrd Skynyrd, ale pomógł też zdefiniować cały nurt muzyczny. To płyta, na której rock spotkał się z bluesem, country, boogie i lokalną tradycją, tworząc brzmienie rozpoznawalne od pierwszych taktów.
Stephen Thomas Erlewine w retrospektywnej recenzji napisanej dla bazy AllMusic stwierdził, że Second Helping powtórzył wszystkie mocne strony eksperckiego rocka z południa USA z pierwszego albumu, ale był bardziej zwarty i bardziej profesjonalny. Natomiast wartą wspomnienia ciekawostką pozostaje fakt, że magazyn Houston Press umieścił longplay na 2. miejscu listy Pięciu najważniejszych albumów boogie-rockowych.
I tak na koniec. W historii rocka są albumy przełomowe i są takie, które potwierdzają klasę zespołu. Second Helping należy do obu tych kategorii. To płyta, która pokazała, że muzyka zakorzeniona w konkretnej kulturze może przemawiać uniwersalnym językiem. A to zdarza się tylko najlepszym.
