Dziś o piosence Boba Dylana, napisanej na potrzeby filmu Sama Peckinpaha Pat Garrett i Billy Kid. Wydana na singlu w sierpniu 1973 roku, dwa miesiące po premierze filmu, stała się hitem, ale jeszcze większej sławy przysporzyła jej wersja zarejestrowana przez zespół Guns N’ Roses.
Gdyby na podstawie szeroko zakrojonej ankiety stworzyć ranking najpopularniejszych piosenek Boba Dylana, Knockin’ on Heaven’s Door miałaby poważne szanse znaleźć się na szczycie. Można sądzić, że nawet jeśli ludzie nie wiedzą kto jest jej autorem, to samą piosenkę znają.
Kompozycja została zarejestrowana w Burbank Studios w Kalifornii jako ilustracja muzyczna do filmu podczas sesji nagraniowej w lutym 1973 roku. Plonem Boba Dylana i towarzyszących mu muzyków pracujących podczas tej sesji były także utwory: Bunkhouse Theme, Final Theme, Billy 7, Sweet Amarillo, Rock Me Mama oraz Ride Billy Ride.
Według tego, co przed laty powiedział Dylan, piosenka Knockin’ On Heaven’s Door została napisana specjalnie do sceny w filmie, w której szeryf miasta umiera w ramionach swojej żony. Byli jednak i tacy, którzy dopatrywali się w utworze alegorii wojny w Wietnamie.
Film Peckinpaha, z Jamesem Coburnem, Krisem Kristoffersonem i – jak głosiły afisze – Bobem Dylanem w rolach głównych, wszedł na ekrany amerykańskich kin tuż przed wakacjami 1973 roku. Tu słowa pochodzące z książki Bob Dylan. Autostradą do sławy autorstwa Howarda Sounesa: Pierwsza wersja filmu „Patt Garrett & Billy the Kid” była przez wiele osób – między innymi przez Martina Scorsese – postrzegana jako arcydzieło. Jednak przedstawiciele wytwórni MGM uważali, że obraz powinien być krótszy, w wyniku czego Peckinpah utracił kontrolę nad swym dziełem. Wersja, która ostatecznie ukazała się na rynku, była tak naprawdę mieszaniną przypadkowo wybranych, mało przekonujących scen. Rola Dylana nawet w oryginalnym materiale była niewielka, teraz zaś obcięto ją do tego stopnia, że utraciła jakiekolwiek znaczenie. Kristofferson wielokrotnie wspominał o unikalnym aktorstwie Boba, porównując go do Charliego Chaplina, ale w ostatecznej wersji gra tego artysty sprawiała wrażenie zakłopotania.
Wracam jednak do kompozycji. Przy nagrywaniu utworu w Burbank Studios artysta został wsparty m.in. przez gitarzystę Rogera McGuinna (zespół Byrds) oraz perkusistę Jima Keltnera, którego wspomniany biograf Dylana, Howard Sounes, nazwał wiodącym sesyjnym perkusistą w Ameryce. Oryginalnie ballada została zarejestrowana w wolnej, akustycznej w wersji. Dylan włączył ją do koncertowego repertuaru kilka miesięcy po nagraniu, a miało to miejsce podczas pierwszego od ośmiu lat tournée, odbywanego wówczas wspólnie z grupą The Band. Jak czas pokazał piosenka stała się żelazną pozycją koncertów Dylana przez wiele kolejnych lat. Później nagrywana była w różnych stylach przez wielu artystów, m.in.: Erica Claptona, Randy Crawford, Avril Lavigne, Boba Marleya, George’a Harrisona, Marka Knopflera, oraz zespoły: Bon Jovi, Def Leppard, Indigo Girls, Red Hot Chili Peppers i U2. Największym powodzeniem cieszyła się jednak wersja Axla Rose’a i jego kumpli, czyli zespołu Guns N’ Roses.
„Gunsi” po raz pierwszy włączyli ją do swoich koncertowych setlist w 1987 roku. W tym samym roku Knockin’ On Heaven’s Door znalazła się na maxi-singlu Welcome To The Jungle. Pierwsza studyjna wersja została zarejestrowana w roku 1990, by znaleźć się na Days of Thunder Soundtrack, a roku później, po pewnej modyfikacji, na albumie Use Your Illusion II. W listopadzie i grudniu roku 1990 piosenka w wykonaniu „Gunsów” przez pięć tygodni plasowała się w czołowej piątce Listy Przebojów III Programu Polskiego Radia.
Ponownie wydana na singlu (tym razem był to czwarty mały krążek promujący album Use Your Illusion II) dotarła do pozycji 2 zestawienia brytyjskiego, w Irlandii uplasowała się na czele listy, a w Australii wylądowała na pozycji 12.
W 1992 roku Axl Rose i kompania wykonali utwór podczas pamiętnego Freddie Mercury Tribute Concert i ta wersja również trafiła na singel.
Czas na tekst, ten oryginalny, śpiewany przez Dylana (w wersji Gunsów pojawiły się również słowa słyszane przez telefon): Mamo, weź tę odznakę./Nie mogę już jej nosić./Robi się ciemno, zbyt ciemno jak dla mnie./Czuję się, jakbym pukał do niebios bram./Puk, puk, pukam do niebios bram (x 4)/Mamo, zakop moją broń,/nie mogę już z niej strzelać./Nadciąga wielka, czarna chmura/i czuję się, jakbym pukał do niebios bram./Puk, puk, pukam do niebios bram/Puk, puk, pukam do niebios bram.
W 2004 roku utwór (w wersji oryginalnej) zajął 190. miejsce na liście 500 najlepszych piosenek wszech czasów wg magazynu Rolling Stone.
