Peter Frampton miał zaledwie siedem lat, kiedy zainteresował się muzyką. Będąc uzdolnionym smarkaczem, po skończeniu dziesięciu wiosen grał już w zespole The Little Reavens. W szkole zaprzyjaźnił się z Dawidem Bowie, z którym grywał w kapeli George And The Dragons. Jako szesnastolatek został wokalistą i gitarzystą prowadzącym formacji The Herd, która zdobyła popularność kilkoma bezpretensjonalnymi kompozycjamii spółki Howard‑Blaikley oraz wydanym w 1967 roku albumem Pardise Lost.
Rok później Frampton zdobył – przyznawany przez brytyjską prasę – tytuł „Twarz roku 1968”. Uzyskał go nie tylko w uznaniu niewątpliwego talentu, ale również dzięki dziecięco‑anielskiej buzi. Ta ładna i niewinna twarz przeszkadzała mu nieco w stworzeniu image’u solidnego rockmana. Z czasem jednak zapuścił włosy i dołączył do Humble Pie. Ten blues‑rockowy band był solidną kapelą, którą wspólnie z Framptonem założył znany muzyk zespołu Small Faces – Steve Marriott. Peter nagrał z Humble Pie cztery studyjne albumy. Kiedy jednak bardzo dobry, piąty w dyskografii, zarejestrowany na żywo podwójny album Performance – Rockin’ The Fillmore z 1971 roku wchodził na listę amerykańskich bestsellerów, Framptona już nie było w kapeli. Rozpoczął w tym czasie karierę solową. Nagrał płytę Wind Of Change i – by wypełnić zobowiązania koncertowe – założył własny zespół Frampton’s Camel. W 1975 roku ukazała się jego płyta Frampton, która w Stanach Zjednoczonych, mimo że dotarła zaledwie do 32. pozycji zestawienia płytowego, zdobyła miano złotej.
W lipcu, sierpniu i listopadzie tego samego roku został zarejestrowany materiał na album Frampton Comes Alive!. Koncertowych zapisów dokonano w sali Winterland w San Francisco, w Marin County Civic Center w kalifornijskim San Rafael oraz w Long Island Arena w Commack i campusie w Plattsburghu, znajdujących się w stanie Nowy Jork. W Winterland rejestracja została wykona na 24‑ścieżkowym magnetofonie, pozostałe koncerty zapisano na urządzeniu 16‑ścieżkowym. Taśma matka powstała z użyciem nowoczesnego magnetofonu z przesuwem taśmy wynoszącym 15 cali na sekundę i wyposażonym w system redukcji szumów Dolby „A”.
Początkowo płyta miała się ukazać jako pojedynczy album, jednak szefostwo wytwórni A&M Records zasugerowało wydanie materiału na podwójnym krążku. Chwyt był skuteczny, tym bardziej że całe wydawnictwo trafiło do sprzedaży w cenie 7 dolarów i 98 centów, o dolar wyższej od płyt pojedynczych. 10 kwietnia 1976 roku Frampton Comes Alive! trafił na szczyt amerykańskich bestsellerów płytowych. W sumie znajdował się tam przez 10 tygodniu, powracając na top w lipcu, sierpniu, wrześniu i październiku.
Czytelnicy pisma Rolling Stone uznali album za płytę roku 1976. Na liście Billboard 200 krążek plasował się aż 97 tygodni. Tylko w roku 1976 sprzedano go w ilości 11 milionów kopii, z tego tylko w samych Stanach Zjednoczonych sprzedaż przekroczyła 6 milionów egzemplarzy. Już w kwietniu 1976 płyta pokryła się platyną. Do roku 1984 uzyskała status sześciokrotnej platyny, a do sierpnia 2011 roku stała się platyną ośmiokrotną.
Ciekawostką jest fakt, że z tego koncertowego albumu wydano aż trzy single, na których znalazły się kompozycje: Show Me the Way, Baby, I Love Your Way oraz Do You Feel Like We Do. Ostatnia z nich dla potrzeb małego krążka została skrócona z 14 minut i 15 sekund do 7 minut i 19 sekund, co dało jej prymat wśród najdłuższych kompozycji wydanych na singlu, jakie były notowane w całej historii amerykańskiej Top 40.
Tim Jones, dziennikarz magazynu Record Collector, na łamach książki 1001 albumów muzycznych napisał: Wybór czternastu piosenek to świetny przekrój albumów Framptona i dni w zespole Humble Pie. Żwawy kawałek „Something Happening”, natarczywy „Show Me The Way” pokazują jego pełne pogłosów wokale, jazzowe elektryczne i słodkie akustycznie gitary, melodyjne harmonie, a „Ooh Baby” – teksty. Zespół brzmi rockowo w piosenkach takich jak „I Wanna Go To The Sun”, ale pozytywną naturę brzmienia Framptona udowadnia szaleństwo, które wywołały przeboje „Baby, I Love Your Way” i „Do You Feel Like We Do”.
Niedawno wróciłem sobie do płyty Frampton Comes Alive! Pragnę oświadczyć, że się wcale nie zestarzała, a kto jej nie słyszał powinien niezwłocznie po nią sięgnąć.
