Autor Respect, Otis Redding, po raz pierwszy zarejestrował utwór w lipcu 1965 roku w studiach nagraniowych firmy Stax. W jego wersji mówił o mężczyźnie, który za wszelką cenę chce, aby jego kumpel okazywał mu więcej szacunku po dniu ciężkiej pracy. Wersja Otisa dotarła do piątego miejsca na amerykańskiej liście przebojów z muzyką rhythm and bluesową. Kiedy w czerwcu 1967 roku Redding wykonywał Respect podczas legendarnego Monterey Pop Festival, zapowiedział utwór jako ten, który zwędziła mu taka jedna dziewczyna. Miał na myśli, co oczywiste, Arethę Franklin.
Z tym „zwędzeniem” było tak. Wkrótce po tym, jak piosenka Reddinga została wydana na płytach (poza singlem ukazała się na jego trzecim albumie – Otis Blue), Jerry Wexler z wytwórni Atlantic Records zdecydował, że jego nowa podopieczna, sprowadzona z Columbia Records, śpiewająca gospel, Aretha Franklin, nagra swoją wersję, aby pochwalić się znakomitymi warunkami głosowymi. Wexler sprowadził Franklin do studia Muscle Shoals w Alabamie, by tam artystka zarejestrowała nagranie z towarzyszeniem białych muzyków. Oto jak w książce Legendarne przeboje rocka pisał o tym Nathan Brackett: Na początku Aretha chciała wykonać wierny fortepianowy cover piosenki. Zrobiło się jednak ciekawie, kiedy razem ze swoją siostrą Carolyn, która śpiewała chórki podczas sesji nagraniowej, podkręciły tempo i dodały śpiewaną dyskusję między Arethą i resztą wokalistek. Aretha, co naturalne, zaśpiewała piosenkę z punktu widzenia kobiety, a dzięki temu utwór nabrał zupełnie nowego znaczenia.
Ponoć po sesji Wexler zadzwonił do Reddinga i puścił mu Respect przez telefon. Redding zrozumiał, że piosenka nie jest już jego własnością. Respect stał się jednym ze sztandarowych utworów rodzącego się ruchu feministycznego i przyćmił wersję Reddinga, dochodząc na sam szczyt singlowej listy magazynu Billboard.
Oto tekst śpiewany przez Lady Soul: Czego chcesz?/Kochanie, mam to/czego potrzebujesz./Czy wiesz, że mam to?/Jedyne o co pytam:/czy masz choć odrobinę szacunku, gdy wracasz do domu (choć odrobinę)./Hej, kochanie (choć odrobinę), gdy wracasz do domu,/(choć odrobinę) panie (choć odrobinę)./Nie robię nic złego wobec Ciebie, gdy znikasz,/nic złego wobec Ciebie, bo nie chcę./Jedyne o co pytam to:/czy masz choć odrobinę szacunku, gdy wracasz do domu? (choć odrobinę)./(…)/Ooo, twoje pocałunki słodsze niż miód./Wiesz co?/To są moje pieniądze./Jedyne, co chcę, byś dla mnie zrobił,/to byś dawał mi je, gdy wracasz do domu./Tak, kochanie./Gdy wracasz do domu, teraz (choć odrobinę)./S‑Z‑A‑C‑U‑N‑E‑K/Znajdź, co oznacza to dla mnie./Opiekuj się./Och (nic nie ukrywaj, powiedz mi wszystko, nic nie ukrywaj, powiedz mi wszystko)/Odrobinę szacunku (nic nie ukrywaj, powiedz mi wszystko, nic nie ukrywaj, powiedz mi wszystko)./Dosyć tego, kochanie (choć odrobinę)./Tylko trochę szacunku (choć odrobinę)./Starałam się (choć odrobinę),/spróbuj ty się starać (choć odrobinę)./Uciekasz jak głupiec (choć odrobinę),/a ja nie kłamię (choć odrobinę)/sza, sza, sza‑cunek,/kiedy wracasz do domu (sza, sza, sza)./Czy mógłbyś stąpać dalej (szacunek, choć odrobinę)/i szukać, gdybym zniknęła (choć odrobinę)./Ja mam (choć odrobinę) szacunku (choć odrobinę).
Dave Marsh w książce The Heart Of Rock & Soul napisał, że wersja Arethy to kreacja na miarę Everestu muzyki soul. Aretha wniosła do tego utworu to wszystko, czego nauczyła się w kościele baptystów w Detroit i podpatrzyła u takich przyjaciół rodziny jak: Mahalia Jackson i Sam Cooke. Zawarła w piosence nie tylko to, co charakterystyczne dla muzyki gospel, ale również to, co odzwierciedla życie w dużym amerykańskim mieście. Dzięki takiemu podejściu z pieśniarki gospel stała się znakomitą artystką nowoczesnego popu.
Po słynnym wykonaniu Arethy piosenka została wykorzystana w kilkunastu filmach fabularnych, doczekała się wielu gwiazdorskich wykonań, a do swojego repertuaru włączyli ją m.in. Janis Joplin, Ike & Tina Turner, Cass Elliot (Mamas & Papas), Sammy Davis Junir oraz zespól Dexys Midnight Runners. Oczywiście można mówić, że każda z tych wersji ma swoje niezaprzeczalne walory, jednak to wersja Arethy pozostaje tą najwyżej cenioną. Znakomicie to odzwierciedla piąta pozycja na prestiżowej liście 500 najlepszych piosenek wszech czasów magazynu Rolling Stone.
