Cóż zatem wynika z sondaży? Po pierwsze, pokazują i słabość, i siłę urzędującego prezydenta. Słabość, bo raczej rozwiała się nadzieja Bronisława Komorowskiego na zwycięstwo już w pierwszej turze, a przypomnijmy, że jednym z haseł prezydenta, dość chyba nieroztropnym, było – wybierzmy już w pierwszej turze. Skoro jednak wybierzemy w drugiej, to znaczy, że obóz prezydencki poniósł porażkę, o którą zresztą sam się prosił, bo w połowie kwietnia (a wtedy zaczęto głosić to hasło) było raczej oczywiste, że jednoturowe wybory są mrzonką. A siłę prezydenta sondaże pokazują, dając mu większe poparcie niż ma jego polityczne zaplecze, czyli PO. Nie da się bowiem ukryć, że wygranie wyborów prezydenckich jest możliwe tylko wtedy, gdy potrafi się przekonać do siebie elektorat znacząco większy, niż ma jakakolwiek partia. I to jest dzisiaj, na tydzień przed wyborami, największy problem kandydata PiS.
Mimo prawie półrocznej kampanii Andrzejowi Dudzie nie udało się zdobyć większego poparcia, niż ma PiS. Na tym etapie to oczywiście jeszcze niewiele znaczy, bo konia z rzędem temu, kto dziś jest w stanie przewidzieć, jak się zachowają wyborcy w drugiej turze. Pamiętam dobrze wybory w 2005 roku, gdy po wycofaniu się Cimoszewicza za sprawą działań polityka PO, wszyscy byli przekonani, że jest to cios dla Lecha Kaczyńskiego. Tymczasem z 12 punktów, jakie wtedy w sondażach miał kandydat SLD, aż 11 przepłynęło potem do Lecha Kaczyńskiego, a tylko 1 do Donalda Tuska. Dlaczego? Do tej pory nie bardzo wiadomo.
Dziś zaskoczeniem jest Paweł Kukiz. W niektórych sondażach ma on nawet dwucyfrowe poparcie, co nie jest nawet specjalną zasługą kandydata, ani emanacją jego programu, bo poza JOW (Jednomandatowe Okręgi Wyborcze) niewiele wiadomo o poglądach muzyka. Wiadomo, że miał romans z PO, krótki i burzliwy, i że przed wyborami zabiegał o spotkanie z Jarosławem Kaczyńskim, ale czy coś z tego wynika? Trudno powiedzieć. Na pewno nie jest tak, że Kukiz może coś nakazać swoim wyborcom; owszem, może coś zasugerować, także i pozostanie w domach podczas drugiej tury, ale czy jakiekolwiek sugestie odniosą jakiś skutek? Znowu trudno powiedzieć.
W cieniu walki na ringu głównym toczą się walki na ringach pomniejszych. SLD, a właściwie Leszek Miller walczy o swoją przyszłość, a kandydatów na sukcesorów po nim jest sporo i wszyscy aż przebierają nogami, żeby rozpocząć wyścig do fotela szefa SLD. Magdalena Ogórek, po spektakularnym i zaskakującym odcięciu się od SLD, chyba zgrabnie prowadzi swoją grę, której celem oczywiście nie jest prezydentura, tylko coś zupełnie innego. Co? Nie wiem. Może dom mody albo własny show telewizyjny? Tak czy siak w ciągu kilku miesięcy pani Ogórek stała się osobą rozpoznawalną, a o to jej chyba przede wszystkim chodziło.
Korwin Mikke gra o parlament i jest bliski sukcesu, chociaż do listopada jest jeszcze dosyć daleko. O to samo walczy Janusz Palikot, ale w jego wypadku niebo nadal jest mocno zachmurzone i nie przedziera się przez nie żaden promyk słońca.
Pozostali kandydaci są na szczęście tylko tłem. Na szczęście, bo gdy słyszę bzdury, które wygadują na różnych forach, to byłbym szczerze zmartwiony, gdyby jakaś znacząca część naszego społeczeństwa brała je na poważnie.
I na koniec Adam Jarubas. Przejechałem ostatnio kilkaset kilometrów, w większości przez województwo świętokrzyskie, i muszę przyznać, że gdyby nie kilkadziesiąt plakatów z podobizną Jarubasa, to w ogóle bym nie odnalazł śladów tego, że w naszym kraju trwa walka wyborcza. Jarubasowi te plakaty nie pomogą i kandydat PSL poniesie w tych wyborach znaczącą porażkę, ale jej skutki będą naprawdę niewielkie. PSL po prostu przestanie opowiadać o swojej potędze, w co chyba ludowcy trochę uwierzyli po ostatnich, trzeba przyznać dziwnych wyborach samorządowych.
