Osiągi Mini Coopera
Obecnie Mini Cooper S znacznie urósł względem swojego protoplasty, ale nie dajcie się temu zwieść. To autko nadal jest raczej niewielkie (choć większe od pierwowzoru) i nadal jest całkiem ekonomiczne (waży tylko 1100 kg), a mocy ma aż nadto. W testowanym aucie zamontowano silnik 2 litry turbo, do którego wczytano fabryczny program podnoszący moc do 208 KM. 1100 kg i 208 KM, a do tego szybki automat. Można powiedzieć, że jest to idealna proporcja wagi do mocy. No może nie idealna, ale taka, która da mnóstwo radości kierującemu.
Na początku musiałem stoczyć z Mini małą batalię o odpalenie silnika. Nawet to musieli zrobić inaczej niż wszyscy inni. Przycisku startowego się nie naciska, tylko wychyla do góry i wtedy silnik posłusznie daje znać, że się obudził. Analogicznie, gdy chcemy silnik wyłączyć, należy wychylić starter w dół. No dobra, silnik włączony, jadę. Po dojechaniu do pierwszej sygnalizacji świetlnej zauważyłem, że nigdzie jej nie widzę. Przednia szyba jest tak skonstruowana, że widać wszystko, ale przed autem, natomiast to, co jest wyższe niż 2.5 metra mogę oglądać jedynie przez szklany dach, a nie przednią szybę. Można się do tego przyzwyczaić. No dobrze, w końcu udało mi się wyjechać z miasta na lokalne drogi podmiejskie, na których pokusiłem się o sprawdzenie zawieszenia auta. A było, co sprawdzać. Mini Cooper S sam z siebie ma całkiem dobre zawieszenie, ale to okazało się niewystarczające dla właściciela, dlatego wymienił on zawieszenie na sportowe, które dodatkowo obniżyło trochę samochód. Obecnie wrażenia z jazdy tym samochodem można porównać chyba tylko do podróży gokartem, siedzi się nisko, jakby na asfalcie. Niestety, taka charakterystyka zawieszenia powoduje, że każda nierówność nawierzchni wpływa na stan naszego kręgosłupa i plomb w zębach. Nie każdemu się to spodoba. Jeśli jednak szukasz auta, które przyspiesza do setki w 6 sekund, pali rozsądne ilości paliwa i nawet posiada bagażnik, to Mini Cooper S będzie idealnym rozwiązaniem.
