11 września 1973 roku w Chile doszło do zamachu stanu.
W 1970 roku wybory prezydenckie wygrał kandydat socjalistów, Salvador Allende, uzyskując 36% głosów. Wybór został potwierdzony przez chilijski Kongres. Allende przystąpił do szybkich reform, mających na celu zmniejszenie rozwarstwienia społecznego. Wprowadzono państwowy system opieki socjalnej i zdrowotnej, przeprowadzono reformę rolną, zreorganizowano szkolnictwo. Ponadto znacjonalizowano przemysł, który dotychczas, korzystając z bogatych zasobów naturalnych, wysyłał kapitał za granicę, co wywołało sprzeciw firm amerykańskich. Wraz z poprawą życia najbiedniejszych obywateli zaczęła rosnąć inflacja, osoby, które najwięcej straciły na dokonanych reformach rozpoczęły strajki. Choć napiętą sytuację załagodzono, społeczeństwo coraz bardziej radykalizowało się. Dochodziło do walk pomiędzy lewicowymi a prawicowymi bojówkami. Po nieudanej próbie przejęcia władzy przez wojsko w czerwcu 1973 roku, prezydent mianował generała Augusto Pinocheta na głównodowodzącego siłami zbrojnymi. Sytuacja polityczna pogarszała się – nastąpił kryzys konstytucyjny. Opozycja wezwała Allende do złożenia dymisji, pojawiły się żądania wojskowej interwencji w celu przywrócenia praworządności. Rozwiązaniem miało być zaplanowane na 11 września 1973 roku referendum, jednak w dniu plebiscytu dowodzone przez gen. Pinocheta wojsko zaatakowało pałac prezydencki. Allende prawdopodobnie popełnił samobójstwo, a władzę przejął Augusto Pinochet, który rządził krajem do roku 1990.
