2 października 1187 roku armia Saladyna zdobyła Jerozolimę.
W 1095 roku papież Urban II oficjalnie ogłosił rozpoczęcie wyprawy krzyżowej, aby odzyskać Jerozolimę z rąk muzułmanów. W 1096 roku Chrześcijańscy żołnierze z całej Europy wyruszyli na Bliski Wschód. 3 lata później krzyżowcom udało się zdobyć Jerozolimę. Po zwycięstwie nastąpiła rzeź mieszkańców miasta. Większość uczestników wróciło do Europy po wyprawie, niemniej niektórzy na podbitych terenach utworzyli nowe państwa – Hrabstwo Trypolisu, Hrabstwo Edessy, Księstwo Antiochii, Księstwo Małej Armenii oraz Królestwo Jerozolimskie.
Muzułmanie nie zniechęcili się i po zakończeniu I Krucjaty przez kilkanaście lat stopniowo odzyskiwali dawne obszary. Europejscy władcy zdecydowali się na kolejną wyprawę po utracie Hrabstwa Edessy przez krzyżowców. Wojna w latach 1147-1149 zakończyła się klęską chrześcijan, głównie z powodu wzajemnych kłótni i słabej organizacji.
Powoli w kręgach islamskich odżywała idea dżihadu, w odpowiedzi na zagrożenie ze strony chrześcijańskich rycerzy. Dodatkowo do głosu doszedł Saladyn, egipski wezyr, który wkrótce przejął władzę w Egipcie, Palestynie, Syrii i Górnej Mezopotamii. Nowy sułtan wzmocnił państwo, przeorganizował administrację i próbował zachować tolerancję religijną na terenach przez siebie opanowanych. Jednym z głównych celów Saladyna było zjednoczenie islamskich ziem Bliskiego Wschodu pod swoim panowaniem. W tym celu postanowił zdobyć Jerozolimę. Najpierw pokonał krzyżowców pod Hattinem, a następnie 20 września 1187 roku rozpoczął oblężenie wspomnianego miasta.
Miasto skapitulowało 2 października 1187 roku. Saladyn wziął mieszkańców Jerozolimy w niewolę, z której każdy mógł się wykupić, jeśli miał pieniądze. Od tego czasu miasto już nigdy miasto nie należało do chrześcijan.
