25 września 1066 roku wojska anglosaskie pod dowództwem króla Harolda II pokonały siły władcy Norwegii Haralda III Srogiego w bitwie pod Stamford Bridge.
W styczniu 1066 roku zmarł Edward Wyznawca, nie pozostawiając po sobie dziedzica. Możnowładcy wybrali na nowego władcę Harolda II, szwagra zmarłego króla. Na wieść o koronacji, do walki o tron angielski stanęło jeszcze dwóch kandydatów. Pierwszy z nich, król Norwegii Harald III Srogi powoływał się na związki z dynastią duńską – która rządziła Anglią przed panowaniem Edwarda. Natomiast Wilhelm, książę Normandii, był dalekim krewnym Edwarda Wyznawcy. Dodatkowo zmarły król dawał znać podczas panowania, iż widzi Wilhelma w roli swojego następcy.
Wojska norweskie we wrześniu dokonały inwazji na Wyspy Brytyjskie, osiągając początkowo sukcesy w walce. Niemniej 25 września 1066 roku armia Harolda II zaskoczyła i rozgromiła najeźdźców pod Stamford Bridge. W bitwie poległ władca Norwegii.
Ostatecznie angielski monarcha nie cieszył się długo ze zwycięstwa. Kilka dni po bitwie na południu Anglii wylądowały oddziały normańskie, które wkrótce pokonały żołnierzy Harolda II pod Hastings. Normański książę – zwany odtąd Wilhelmem Zdobywcą – został królem, tworząc nową dynastię.
