30 września 1938 roku Rzeczpospolita wystosowała ultimatum do rządu Czechosłowacji w sprawie korekty granicy polsko-czechosłowackiej na terenach Zaolzia.
Dzień wcześniej rozpoczęła się konferencja monachijska w sprawie problemów mniejszości niemieckiej w Czechosłowacji. Decyzje podjęte na spotkaniu skłoniły Polaków do wystosowania żądań do
Zaolzia, które od lat było kością niezgody w relacjach obu sąsiadów.
Konflikt o Śląsk Cieszyński sięga 1918 roku. Państwa, tworzące się po zakończeniu Wielkiej Wojny, rozpoczęły walkę o granice swoich terytoriów. Przedstawiciele rządów Polski i Czechosłowacji nie potrafili wypracować porozumienia. W końcu w lipcu 1920 roku podczas konferencji w Spa czeski minister spraw zagranicznych Edvard Benes odwołał się do mocarstw europejskich, które miały ustalić bieg polsko-czechosłowackiej granicy. Premier Władysław Grabski zgodził się, licząc na pomoc Zachodu w walce przeciwko bolszewikom. Ostatecznie Czesi przejęli zdecydowaną większość ziem Śląska Cieszyńskiego. Dodatkowo pomimo deklaracji rząd Czechosłowacji – do bitwy warszawskiej – nie zdecydował się przepuszczenie przez swoje tereny pomocy dla walczących Polaków.
Polski rząd widząc ustępstwa Czechosłowacji względem Niemiec, wystosował ultimatum. Żądano cesji terenów zamieszkałych przez polską mniejszość w Śląsku Cieszyńskim. Czesi zgodzili się i wkrótce dokonano zmiany granicy pomiędzy sąsiadami. Polskie ultimatum spotkało się z negatywną reakcją państw Zachodu, którzy uważali Rzeczpospolitą za sojusznika Rzeszy Niemieckiej.
