Nas najbardziej interesują dwa pierwsze zamachy, bo jesteśmy w stanie się z nimi zidentyfikować. Może mniej z pracą w chemicznym zakładzie we Francji, ale w jakimkolwiek zakładzie w Europie już prędzej. Jeszcze prościej możemy wyobrazić sobie, że jesteśmy na wakacjach za całe 2500 złotych od osoby, że leżymy sobie na plaży i zastanawiamy się, co będzie na obiad, i jak spędzić wieczór, aż tu nagle wpada jakiś gość z kałachem i zaczyna strzelać nie tylko do wszystkiego, co się rusza, ale także do tego, co leży pod parasolem. Zwyczajnie strzela do nas. I tu musi się pojawić pytanie dlaczego ten gość do nas strzela? Co takiego jest w islamie, religii przez wielu uważanej za niezwykle łagodną, że jej wyznawca może się owinąć ładunkami wybuchowymi, wsiąść do autobusu pełnego ludzi innej wiary i wysadzić się w powietrze? Owszem, zadajemy sobie te pytania, ale fakt, że nie dostajemy na nie odpowiedzi, jakoś dziwnie nam nie przeszkadza. Ot, tak już z tym islamem jest. Co najwyżej robimy się nerwowi i trudno nam się dziwić, gdy rozpoczyna się dyskusja, ilu uchodźców z Afryki (a tak naprawdę z islamskiej Afryki Północnej) Europa ma przyjąć u siebie. Może trochę inaczej to wygląda w takich krajach jak Francja czy Anglia, w których muzułmanie żyją od dawna, ale także i tam trudno jest odpowiedzieć na pytanie, dlaczego ktoś, kto urodził się w Londynie, tam chodził do szkoły i zaczął pracować, nagle podkłada bomby w metrze. Albo dlaczego ktoś, kto wcale nie jest muzułmaninem, nagle wszystko rzuca i zostaje żołnierzem Państwa Islamskiego? A tak się dzieje w całej Europie. I znowu – nie rozumiemy dlaczego. Wszystko w tym problemie polega na niezrozumieniu. Amerykanie pojechali do Iraku nie tylko dlatego, że podejrzewali, że Saddam ma broń biologiczną, ale także dlatego, że byli przekonani, że ich porządek jest lepszy niż porządek iracki. A jaki ten porządek naprawdę jest, każdy widzi albo raczej nie widzi, bo tego porządku jest jakoś coraz mniej. Ale też nie możemy zrzucać wszystko na Amerykanów. Proszę sobie przypomnieć, co sami myśleliśmy i jak komentowano wydarzenia, które kilka lat temu rozpoczęły się w Tunezji, a potem rozlały się na państwa całego regionu. Nazwaliśmy to „Arabską Wiosną”, a jak wiosna to wiadomo, nowa nadzieja i generalnie sprawy idą w dobrym kierunku. Jest zielono i wszystko rośnie, tyle że dziś jak na dłoni widzimy, że plony są dla nas średnio interesujące. Albo mówiąc wprost, to co teraz zbieramy, jest dla naszej cywilizacji kompletnie nie do zaakceptowania, tyle że nie mamy żadnego wyboru. Karty rozdaje Państwo Islamskie i niech mi nikt nie wciska kitu, że to przypadek, że trzy zamachy w minionym tygodniu miały miejsce jednego dnia i właściwie o tej samej godzinie. Ten trzeci zamach, w Kuwejcie, jest dla mnie bardzo symptomatyczny. Prawie się o nim nie mówi, bo jego autorami, ale także i ofiarami byli muzułmanie. Prawie nikt ze znanych mi osób, a często są to ludzie interesujący się polityką międzynarodową ponad przeciętnie, nie był mi w stanie odpowiedzieć na pytanie – czym różni się sunnita od szyity. A to właśnie różnica między tymi odłamami islamu była powodem masakry w meczecie w Kuwejcie. Nie twierdzę, że gdybyśmy to zrozumieli, to na pewno byłoby nam się łatwiej dogadać z muzułmanami, ale fakt, że nawet nie próbujemy, daje trochę do myślenia. Z drugiej strony znam pewnego Amerykanina, który po zamachach z 11 września 2001 poszedł do księgarni i kupił sobie Koran. Przeczytał go i nadal nie zrozumiał, dlaczego 19 ludzi rozwaliło mu wieże Manhattanu. Chciał próbować dalej, ale w księgarni sprzedawca powiedział mu, że owszem, są jeszcze inne publikacje na temat islamu, ale to chyba nie ma sensu, bo jeszcze więcej ma książek o chrześcijaństwie, a nigdy o nie nie zapytał żaden muzułmanin, a w okolicy, w której ten Amerykanin mieszkał, było ich naprawdę sporo. Niestety niezrozumienie jest obustronne.
