Jak wiadomo Trump wygrał, Apokalipsy – przynajmniej na razie – nie ma, co więcej, niektóre ruchy prezydenta Trumpa musiały zaskoczyć nie tylko Władimira Putina, ale także opinie zblazowanych europejskich komentatorów politycznych. Trump bowiem wygrał na fali oczekiwania przez amerykańskich wyborców zmiany. Clinton była postrzegana jako ta, która zapewni kontynuację dotychczasowej polityki, i dlatego musiała przegrać. Co takiego się dziś zmieniło w polityce Stanów Zjednoczonych?
Hmm… Trudno powiedzieć. Jakoś nie słychać, by w Detroit masowo otwierano fabryki samochodów, a i budowa muru na granicy z Meksykiem ciągle raczej jest na papierze. Czy gdyby w Białym Domu urzędowała Hillary Clinton, to na lotnisko w Syrii też spadłoby 59 pocisków Tomahawk po milionie dolarów każdy? Nie mam pojęcia. Ale możliwe, że nie. Barak Obama na przykład nigdy stanowczo nie zareagował na zbrodnie dziejące się w Syrii. Ale czy przeciętnego Amerykanina obchodzi to, co dzieje się w Damaszku? Wątpię. Przeciętny Amerykanin nie ma zielonego pojęcia, gdzie cały ten Damaszek w ogóle jest. Co więcej, on nawet nie chce wiedzieć. Przeciętny Amerykanin, jeżeli oddał głos na Trumpa, to zrobił to w nadziei na to, że da się odwrócić bieg wypadków i że będzie tak, jak było dawniej. A przecież nie będzie, bo wszystko płynie i wszystko się zmienia.
Dawniej to Stany rozstawiały pionki na szachownicy, do ’89 roku razem z ZSRR, teraz z Chinami i trochę znowu z Rosją oraz tajemnym tworem zwanym ISIS. W dodatku, gdy te pionki były rozstawiane 30 lat temu, to z grubsza było wiadomo, czyj finansowy interes za tym stoi. Kapitał miał wówczas i narodowość, i twarz; dzisiaj często ma i wiele twarzy, i wiele narodowości.
To prawda, że przyszłość w pewnym sensie zaklęta jest w teraźniejszości. To znaczy z tego, co dzieje się dziś, można wywnioskować to, co będzie się działo jutro. Tak było zawsze i tak jest teraz. Nie znaczy to jednak, że jesteśmy w stanie tę przyszłość przewidzieć, ba, wydaje się, że prawie zawsze byliśmy zmianami zaskoczeni, chociaż po latach przyznawaliśmy, że prawda widoczna była jak na dłoni, tylko jej nie dostrzegaliśmy. Kryzys lat 30. ubiegłego stulecia miał swoje ewidentne powody. Podobnie zresztą jak ten ostatni kryzys sprzed 10 lat (który nadal nie został zakończony) nie wziął się znikąd. Ale w obydwa kryzysy światowa gospodarka wpływała na pełnych żaglach. Czy ludzkość ma zatem skłonności samobójcze? No raczej nie. Tylko być może te rozwinięte żagle nie pozwalają nam dostrzec horyzontu.
Wszystkie te myśli przyszły mi do głowy na wieść o tym, że Unia Europejska postanowiła znieść wizy dla obywateli Ukrainy. Z jednej strony musi to nas cieszyć. Wszyscy Polacy, którzy znają publicystykę Jerzego Giedroycia, znają też argument o wolnej Ukrainie (ale i Litwie i Białorusi) jako gwarancji wolnej Polski. Otwarcie granic UE dla Ukraińców jest ewidentnie krokiem w stronę Ukrainy niezależnej lub nie całkiem zależnej od Rosji. Z drugiej jednak strony dla większości polskich przedsiębiorstw, a także dla gospodarstw rolnych to otwarcie będzie prawdopodobnie katastrofą. To, co panowie Czarnecki i Waszczykowski przedstawiają na różnych europejskich forach jako przyjęcie przez nasz kraj setek tysięcy uchodźców, w istocie jest zagospodarowaniem w naszym kraju ludzi zza naszej wschodniej granicy szukających pracy. I to dziś się zapewne skończy. Nie ma najmniejszego powodu, by młody Ukrainiec pracujący na czarno na budowie pod Hrubieszowem nie chciał poszukać pracy na budowie w pobliżu Darmstaad. Tych ludzi możemy zastąpić jedynie uciekinierami z północnej Afryki i Azji. Ale na to kompletnie nie jesteśmy gotowi, bo od lat obowiązuje polityka straszenia nas obcymi, którzy zawleką do Polski nieznane choroby oraz (także w zasadzie nieznany) terroryzm. Jeżeli zatem zależy nam na przyszłości i na rozwoju, to powinniśmy tych obcych zacząć odczarowywać. No chyba, że nie mam racji, bowiem – jak każdy komentator – nie widzę przyszłości zaklętej w teraźniejszości.
