Ten melodramatyczny wyciskacz łez kruszył serca polskich dziewcząt jak lody Oceanu Arktycznego (wówczas ta nazwa nie była jeszcze w użyciu) kruszyły lodołamacze z napędem atomowym. To, że w czasach wczesnego Gierka przynajmniej 99% polskich nastolatek nie znało języka angielskiego, nie miało najmniejszego znaczenia. Zresztą z tej nieznajomości powstał u nas fonetycznie utworzony tytuł piosenki – Kenli. Wziął się ze zniekształconego brzmienia słów I can’t live. Tym samym większość polskiej młodzieży, a i starszych również, sądziło, że Without You to smutna historia, której bohaterem jest sentymentalny koleś o imieniu Ken i nazwisku Lee (jak dżinsy, bo Bruce Lee stał się znany nieco później).
Pamiętam, jak w tamtych odległych czasach pseudoeleganci w dzwonach i pekaesach paradowali z odbiornikami tranzystorowymi wielkości neseserów, z których w latach 1972‑73 często brzmiała piosenka śpiewana przez Nilssona. Dzięki tranzystorom i przebojowi łatwiej im było zwrócić uwagę płci pięknej. Słowa piosenki nie były poezją najwyższych lotów, wyrażały w niezbyt wyszukany sposób ból młodego człowieka po utracie dziewczyny. Po prostu była to historia, jakich tysiące. Może też i dlatego piosenka podbiła świat anglojęzyczny. Oto, o czym traktowały jej słowa: Nie, nie mogę zapomnieć tamtego wieczoru/i twojej twarzy, gdy odchodziłaś./Zgaduję, że to tylko jedna z dróg,/jaką mogła potoczyć się nasza historia./Zawsze się uśmiechałaś, ale twoje oczy wyrażały smutek./Tak, smutek był w nich./Nie, nie potrafię myśleć o jutrze,/gdy przypominam sobie cały mój żal/za tym, że kiedy byłaś przy mnie, pozwoliłem ci odejść./I teraz wiem, że jedynym wyjściem/było byś wiedziała to, co wiedzieć powinnaś./Nie mogę dalej żyć bez Ciebie, jeśli w ogóle bez Ciebie można żyć./Nie umiem żyć i nie umiem już nic więcej dać. No, jak widać tekst do zabawnych nie należał.
Wracam teraz do wykonawcy. Nilsson był pseudonimem artystycznym Harry’ego Edwarda Nelsona, który, kiedy Without You trafiło na szczyty list przebojów, miał 31 lat. Wcześniej ten piosenkarz i kompozytor dał się poznać, między innymi, jako wykonawca hitu Everybody’s Talking, piosenki będącej ozdobą ścieżki dźwiękowej słynnego filmu Nocny kowboj Johna Schlesingera.
Without You znalazła się na wydanej w 1972 roku najbardziej kasowej płycie Nilssona – Nilsson Schmilsson. Warto jednak wiedzieć, że ta pełna emocji piosenka, mimo że Nilsson uchodził za bardzo utalentowanego kompozytora, została napisana przez członków grupy Badfinger – Peta Hama oraz Toma Evansa. I tak naprawdę po raz pierwszy została wydana na płycie No Dice w 1970 roku, firmowanej właśnie przez zespół Badfinger. Nota bene w 1972 roku autorzy zostali za nią uhonorowani przez Brytyjską Akademię Twórców Piosenek i Kompozytorów – Ivor Novello Award.
Na tragiczną ironię zakrawa jednak fakt, że jakby zgodnie ze słowami nie mogę dalej żyć – obaj autorzy (każdy w swoim czasie) nękani osobistymi problemami targnęli się na swoje życie.
Nilsson natomiast, kolega takich gwiazd jak: John Lennon, który wyprodukował jego album Pussy Cats, Keith Moon (The Who) czy Ringo Starr, w latach osiemdziesiątych odszedł od pisania piosenek i zajął się dystrybucją filmów. W 1993 roku doznał rozległego zawału serca i rok później zmarł.
Warto wspomnieć, że w nagrywaniu wersji Nilssona wzięli udział muzycy tej klasy, co Gary Wright (klawiszowiec Spooky Tooth), Jim Keltner (jeden z najsłynniejszych amerykańskich perkusistów sesyjnych) oraz Klaus Voorman (wzięty basista m.in. grupy Manfreda Manna i zespołu Plastic Ono Band).
Piosenka Without You w wykonaniu Nilssona okupowała pierwsze miejsca list singlowych w wielu krajach świata, dla przykładu w Anglii i Australii przewodziła stawkom przez pięć tygodni.
Kompozycja doczekała się ponad 180 wersji coverowych. W swoim repertuarze umieścili ją między innymi: Shirley Bassey, Andy Williams, Cilla Black, duet Hall & Oates, Chris de Burgh, czy Kelly Clarkson. Największą furorę zrobiła jednak wersja wspomnianej Mariah Carey, która w 1994 roku stała się numerem 1 w wielu krajach.
I byłbym zapomniał. Otóż Paul McCartney nazwał balladę „piosenkowym killerem wszech czasów”.
