Pół wieku temu, 15 stycznia 1976 roku, wydany został podwójny koncertowy winyl Frampton Comes Alive! Wśród krążków zarejestrowanych na żywo stał się jednym z najchętniej kupowanych w historii rocka.
Niebywały jak na koncertówkę sukces komercyjny albumu został wsparty przez trzy single: Show Me the Way, Baby, I Love Your Way oraz Do You Feel Like We Do. Pierwszy z nich osiągnął 6. pozycję na amerykańskiej liście Billboard Hot 100 oraz 10. miejsce w brytyjskim zestawieniu małych krążków. Drugi dotarł do12. pozycji w USA i 3. w zestawieniu kanadyjskim. Zważywszy, że oba single były koncertowe, można mówić o nich jako o ewenementach w historii fonografii. Trzeci z krążków natomiast, zawierający brzmiącą 7 minut i 19 sekund wersję Do You Feel Like We Do, osiągnął prymat wśród najdłużej trwających singli w całej historii notowań amerykańskiej Top 40.
Słów kilka o urodzonym w 1950 roku Peterze Framptonie. W latach szkolnych przyjaźnił się z Dawidem Bowiem, z którym grywał w kapeli George And The Dragons. Jako szesnastolatek został wokalistą i gitarzystą prowadzącym formacji The Herd, która zdobyła popularność kilkoma bezpretensjonalnymi przebojami. Wkrótce później zdobył przyznawany przez brytyjską prasę tytuł „Twarz roku 1968”. Z czasem dołączył do bluesrockowego bandu Humble Pie. Nagrał z nim cztery studyjne albumy. Kiedy jednak piąty w dyskografii, bardzo dobry podwójny, zarejestrowany na żywo Performance – Rockin’ The Fillmore z 1971 roku wchodził na listę amerykańskich bestsellerów, Frampton już nie grał w zespole. Rozpoczął w tym czasie karierę solową. Nagrał płytę Wind Of Change a potem Frampton, która w USA zdobyła miano złotej.
Nagrania, które wypełniły album Frampton Comes Alive! zarejestrowano w lipcu, sierpniu i listopadzie roku 1975 podczas koncertów gitarzysty w San Rafael, San Francisco, Nowym Jorku oraz w Plattsburghu. W San Francisco rejestracja została wykona na 24-ściezkowym magnetofonie, pozostałe koncerty zapisano na urządzeniu 16-ściżkowym. Taśma matka powstała z użyciem nowoczesnego wówczas magnetofonu z przesuwem taśmy wynoszącym 15 cali na sekundę i wyposażonym w system redukcji szumów Dolby „A”.
Początkowo miał to być pojedynczy album, jednak szefostwo wytwórni A&M Records zasugerowało wydanie materiału na podwójnym krążku. Chwyt okazał się skuteczny, tym bardziej, że całe wydawnictwo trafiło do sprzedaży w cenie 7 dolarów i 98 centów, o dolar wyższej od płyt pojedynczych. 10 kwietnia 1976 roku Frampton Comes Alive! trafił na szczyt amerykańskiej listy bestsellerów. Znajdował się tam przez 10 tygodniu, powracając na top w lipcu, sierpniu, wrześniu i październiku.
Na liście Billboard 200 plasował się aż 97 tygodni. Czytelnicy pisma Rolling Stone uznali go za album roku 1976.
Tim Jones, dziennikarz magazynu Record Collector, na łamach książki 1001 albumów muzycznych napisał: Wybór czternastu piosenek to świetny przekrój płyt Framptona i dni w zespole Humble Pie. Żwawy kawałek „Something Happening”, natarczywy „Show Me The Way” pokazują jego pełne pogłosów wokale, jazzowe elektryczne i słodkie akustycznie gitary oraz melodyjne harmonie, a „Ooh Baby” – teksty. Zespół brzmi rockowo w piosenkach takich jak „I Wanna Go To The Sun”, ale pozytywną naturę brzmienia Framptona udowadnia szaleństwo, które wywołały przeboje „Baby, I Love Your Way” i „Do You Feel Like We Do”.
Tylko w roku 1976 krążek sprzedał się w ilości 11 milionów kopii, z czego w USA sprzedaż przekroczyła 6 milionów egzemplarzy. Już w kwietniu 1976 pokrył się platyną. Do roku 1984 stał się po sześćkroć platynowy, a do sierpnia 2011 roku zyskał status ośmiokrotnej platyny.
