Lennon napisał tę kompozycję w sypialni swojej posiadłości Tittenhurst Park w Ascot, akompaniując sobie na słynnym białym fortepianie. Po rejestracji w maju dalsze prace produkcyjne artysta podjął w lipcu, w studiu Record Plant w Nowym Jorku. Zarówno na dużym krążku, jak i na wydanym 11 października 1971 roku promującym go singlu w gronie producentów widnieją: John Lennon, Yoko Ono oraz słynny twórca ściany dźwięku – Phil Spector.
W warstwie tekstowej albumu Imagine eks‑Beatles przedstawił pewien rodzaj utopii, ale też szczyptę nadziei. Doszła do tego bogata muzyka zarejestrowana przez znakomitych muzyków, takich jak m.in.: George Harrison na gitarach (w tym slide i dobro), regularnie współpracujący z The Rolling Stones – pianista Nicky Hopkins, basista Klaus Voorman, pałker zespołu Yes – Alan White, legendarny saksofonista Curtis Ousley, znany jako King Curtis, kolejny bębniarz – Jim Keltner, nazwany przez Howarda Sounesa (biograf Boba Dylana) „głównym perkusistą sesyjnym w Ameryce”, Michael Pinder – klawiszowiec zespołu Moody Blues, a do tego muzycy popularnej wtedy kapeli Badfinger.
Imagine, choć podobny do debiutanckiego krążka, według słów Lennona został pokryty czekoladą i przygotowany do publicznej konsumpcji. Płytę otwierała kompozycja tytułowa.
Yoko Ono powiedziała kiedyś, że piosenka Imagine jest wszystkim, w co wierzył John: że jesteśmy częścią jednego państwa, jednego świata, jednego narodu i że chciał, aby wszyscy się o tym dowiedzieli. Lennon o piosence tak mówił: To powinno być podpisane John Lennon/Yoko Ono. Duża część tekstu, pomysłu, wzięła się od niej (…) To było wzięte prosto z „Grapefruit”, jej książki: „Wyobraź sobie to, wyobraź sobie tamto” (…) To właściwie „Manifest komunistyczny”, chociaż nie jestem komunistą i nie należę do żadnego ruchu. „Imagine” jest tym samym co piosenki „Working Class Hero”, „Mother” czy „God” z pierwszej płyty, która była dla ludzi zbyt realistyczna, więc jej nie kupowali. Zakazano jej w radiu. „Imagine” zawiera dokładnie ten sam przekaz, tylko pokryty lukrem. I niemal wszędzie jest przebojem: to antyreligijna, antynacjonalistyczna, nonkomformistyczna i antykapitalistyczna piosenka (…). Lukier sprawia, że jest akceptowalna. Zrozumiałem, jak muszę postępować.
Bardzo trafnie określił Imagine Wojciech Mann: Ta utopijna w treści prosta piosenka urosła do rangi symbolu. Myślę, że Lennon specjalnie ją napisał tak nieskomplikowanym, niemal dziecięcym językiem, aby treść dotarła do jak najszerszego grona ludzi.
Jednocześnie można stwierdzić, że na tekst Lennona składają się słowa agnostyka, a nawet ateisty. Jeśli tak jest, to warto zastanowić się nad tym, na ile ludzie uważający się za gorliwie religijnych przyczynili się do takiego właśnie widzenia świata. Warto zobaczyć, ile bólu i krzywd przyniosło wykoślawione ludzkimi słabościami postrzeganie Stwórcy i co wyniknęło z podszytych przyziemnymi żądzami działań prowadzonych rzekomo w Jego imieniu. Ludzie zapomnieli o tym, że są braćmi, i o tym, że miłość, zresztą zgodnie z Ewangelią, jest wartością najwyższą. Jej brak od zawsze powodował wojny, nienawiść i piekło na ziemi.
Czas na słowa piosenki, przytoczone niemal w całości w tłumaczeniu Wojciecha Manna. Wyobraź sobie, że nie ma niebios,/to łatwe, tylko spróbuj,/żadnego piekła pod nami,/a nad nami tylko niebo,/wyobraź sobie wszystkich ludzi żyjących dniem dzisiejszym…/Wyobraź sobie, że nie ma państw,/to niezbyt trudne,/nie ma za co zabijać lub umierać,/nie ma też żadnej religii,/wyobraź sobie wszystkich ludzi/żyjących w pokoju…/Wyobraź sobie, że nie ma własności,/ciekawe, czy potrafisz,/nie potrzeba chciwości ani głodu,/ludzie są braćmi,/wyobraź sobie wszystkich ludzi/dzielących się światem…/Powiecie, że jestem marzycielem,/ale nie jestem jedynym,/mam nadzieję, że któregoś dnia przyłączysz się do nas/i świat stanie się jednością.
Z czasem Imagine stała się najlepiej sprzedającą się piosenką w solowej karierze Lennona, a do tego najczęściej nagrywaną przez innych wykonawców. W 2004 roku kompozycja została sklasyfikowana na 3. miejscu listy 500 utworów wszech czasów magazynu Rolling Stone. W roku 2012 zabrzmiała podczas ceremonii zamknięcia Igrzysk Olimpijskich w Londynie, natomiast w czerwcu ubiegłego roku podczas otwarcia pierwszych igrzysk europejskich w Baku zaśpiewała ją Lady Gaga.
