Był to piąty studyjny album duetu. W studiach nagraniowych powstawał od listopada 1968 do listopada roku następnego. Kiedy spojrzy się na najróżniejsze zestawienia w rodzaju „albumy wszech czasów”, w większości z nich płyta Simona i Garfunkela się znajduje, a w bodaj najbardziej prestiżowym rankingu 500 najlepszych albumów wszech czasów, ułożonym przez twórców, krytyków i dziennikarzy magazynu Rolling Stone, została sklasyfikowana na miejscu 51.
Przed wydaniem płyty pozycja duetu była już ugruntowana. Artyści zawdzięczali ją tak znakomitym klasykom jak Mrs. Robinson czy The Sound Of Silence. Przebój The Boxer, zapowiadający płytę w 1969 roku, potwierdził, że Paul Simon w swoim kompozytorskim fachu raz na zawsze wyszedł z cienia Boba Dylana.
Oto jak pisał o tym angielski krytyk Bruno MacDonald: Podobnie jak Bob Dylan, Simon pisał ambitne teksty. Ale podobnie jak Smokey Robinson, pisał teksty i piękne piosenki, które potrafili zaśpiewać wszyscy, od dzieci po Arethę Franklin.
Poniżej więcej miejsca poświęcam piosence tytułowej, wcześniej jednak to i owo o pozostałych utworach, w kilku przypadkach nie mniej od niej pięknych. Największą popularność zyskały sobie wydane na singlu piosenki Cecilia oraz El Condor Pasa, docierając w wielu krajach na szczyt zestawień małych krążków. Natomiast otwierająca drugą stronę płyty, wspomniana wcześniej ballada The Boxer, była chyba bardziej od nich urzekająca.
Na płycie zarejestrowano wiele delikatnych klimatów. Znaleźć je można nawet, jakby wbrew pozorom, w piosenkach The Only Living Boy In New York czy So Long, Frank Lloyd Wright, których adresatem był Art Garfunkel, były student architektury (stąd Frank Lloyd Wright), który ominął kilka sesji nagraniowych, aby zagrać w filmie Paragraf 22.
Co by jednak nie mówić, płyta cieszyła się wręcz oszałamiającym powodzeniem. W wielu krajach pokryła się platyną, w tym dla przykładu: 4‑krotną w Kanadzie, 8‑krotną w USA i aż 10‑krotną w Wielkiej Brytanii.
Czas na nieco więcej słów o otwierającej album kompozycji tytułowej. Wspomniany Bruno MacDonald o Bridge Over Troubled Water tak pisał: W pewnym sensie ta epicka tytułowa piosenka jest niesprawiedliwa wobec całej płyty, ponieważ nie sygnalizuje zamieszczonych na niej radosnych utworów, takich jak „Cecylia” i „El Kondor Pasa”. To oczywiście prawda. Trudno jednak tej smutnej, ale i pełnej nadziei kompozycji odmówić niezwykłego uroku. MacDonald uzupełniał swoje słowa stwierdzeniem: Simon i Garfunkel stworzyli album z tytułową piosenką, która przypadkowo stała się hymnem pokolenia.
Piosenka była rejestrowana w Nowym Jorku, ale zdecydowana jej większość pochodzi z sesji nagraniowej, jaka odbyła się w studiach Columbia Records w Hollywood. Po raz pierwszy Amerykanie usłyszeli ją w listopadzie 1969 roku, podczas programu telewizyjnego Songs Of America, gdzie została wykorzystana w klipie, w którym pojawili się John F. Kennedy, Robert Kennedy oraz Martin Luther King.
Oto tekst, który (jak w większości kompozycji duetu) pełni bardzo istotną rolę: Gdy jesteś zmęczona/i czujesz się taka mała,/gdy w oczach masz łzy,/ja je osuszę./Jestem przy tobie,/gdy czasy są trudne/a przyjaciół brakuje,/jak most nad wzburzoną wodą/ułożę się./Gdy jesteś przybita,/gdy jesteś na bruku,/a zmierzch zapada,/ukoję cię./Przejmę część trosk na siebie./Gdy nadejdzie ciemność/i ból będzie wokół,/jak most nad wzburzoną wodą/ułożę się./Żegluj, srebrzysta dziewczyno,/żegluj./Nadszedł czas byś zajaśniała./Twoje marzenia są już blisko./Popatrz, jak lśnią./Jeśli potrzebujesz przyjaciela,/płynę tuż za tobą./Jak most nad wzburzoną wodą/ukoję twe myśli. Część tekstu została zainspirowana słowami Claude’a Jetera, które w 1958 roku wraz z grupą Swan Silvertones śpiewał w piosence Mary Don’t You Weep. Fragment tamtej piosenki brzmiał następująco: Będę twoim mostem nad głęboką wodą, jeśli we mnie uwierzysz.
Od lat kompozycja Simona zaliczana jest do grona najwybitniejszych w historii muzyki. Na liście 500 najlepszych utworów wszech czasów magazynu Rolling Stone, uplasowała się na miejscu 48.
Tak swoją drogą ciekawe ile piosenek pochodzących z całego albumu (obok tytułowej rzecz jasna) przypomni Paul Simon w Arenie Kraków podczas koncertu ze Stingiem. Dowiemy się o tym już za dwa miesiące.
