Keith Noel Emerson urodził się w Todmorden w Anglii 2. listopada 1944 roku. 26 lat później ukazała się płyta współfirmowana jego nazwiskiem. Do dziś krążek ten uważany jest za jeden z najlepszych debiutów w historii rocka. Zespół, który ją nagrał nazywał się Emerson, Lake & Palmer.
Keith już jako dziecko wkroczył w świat muzyki. Prywatne lekcje gry na pianinie brał od ósmego roku życia. O swoich dziecięcych latach tak opowiadał: W domu było pianino i starałem się uczyć grać ze słuchu. Mój ojciec był muzykalny i stąd to się wzięło. Nie czytałem nut, a więc później musiałem się tego nauczyć. Nie możesz jednak nauczyć się grać muzyki, musisz z tym się urodzić. Już w wieku dwóch lat chodziłem po domu i nuciłem jakieś piosenki. Zacząłem grać na fortepianie, gdy miałem 8 lat. Pamiętam, jak wnieśli ten mebel do domu. Przedtem ojciec grywał na akordeonie, ale dla mnie był za duży (…).Ojciec uczył mnie i grywaliśmy w duecie. Kiedyś powiedział, że uczę się bardzo szybko i nadszedł czas, abym uczył się grać poprawnie, uczył się czytać muzykę. Lekcje dawała mi 80‑letnia niska staruszka. Nie lubiłem tej dyscypliny, uczenia się gam, wszystkich tych wprawek i niektórych piosenek, jakie graliśmy. Lekcje gry na fortepianie brałem około 8 lat u różnych nauczycieli. Ostatnią nauczycielką była osoba nieco młodsza i inspirowała mnie do grania współczesnej muzyki. Chciała, abym poszedł do London School of Music i tam studiował. Pomyślałem, że Londyn jest daleko, a tu jestem wolny i mogę robić co chcę.
W wieku czternastu lat Keith dał swój pierwszy koncert. Wystąpił wówczas dla członków klubu myśliwskiego. Potem była szkoła muzyczna, o której mówił zawsze dużo i krytycznie, m.in. tak: Szkoły muzyczne są dobre, ale w muzyce panują tam określone przepisy, których nikt nie chce znosić. Gdy The Nice grali w Los Angeles Philharmonic podszedłem do dyrygenta orkiestry, Zubina Mahera i stwierdziłem, że sztuka improwizacji we współczesnych orkiestrach jest dzisiaj zagubiona, a on przyznał mi rację. W szkole Emerson chadzał własnymi drogami, co oczywiście nie mogło być tolerowane przez grono pedagogiczne. Lubiłem zniknąć w wolnym pokoju i grać na pianinie wspólnie z przyjacielem, który grał na banjo. Gdy dyrektor dowiedział się o tym, nie był zadowolony. Musiałem przeprosić. Ze szkoły muzycznej Keith został ostatecznie wydalony, ponoć, między innymi, za granie na pianinie podczas lekcji wolnych.
Od 15. roku życia zaczął grywać w różnych zespołach muzycznych na południowym wybrzeżu Anglii. Przyłączył się do lokalnej orkiestry jazzowej, która grała głównie Counta Basie’go, Duke’a Ellingtona i Stana Kentona. Dało mu to sposobność obserwacji innych muzyków oraz możliwość doskonalenia wiedzy muzycznej, szczególnie związanej z jazzem. W 1965 przeniósł się do Londynu i przyłączył się do grupy T‑Bones. To była również lokalna, południowa grupa, ale przygrywała znanemu bluesmanowi T‑Bone Walkerowi, dzięki czemu wiodło się jej całkiem nieźle. Z grupą Emerson występował często w klubie Marquee w Londynie, odbył też z nią trasę koncertową w Niemczech i Francji.
W czerwcu 1967 roku Emerson spotyka Davida O’Lista. Zawiązuje się grupa The Nice. Większość repertuaru The Nice bazowała na różnych kompozycjach klasycznych i eksperymentach wiążących je z różnymi formami muzycznymi. Byli jedną z pierwszych grup eksperymentujących z rockiem i muzyką klasyczną. Mogli i grali wszystko: od rockowej wersji Sibeliusa, przez blues i jazz, aż do nowych aranżacji piosenek Boba Dylana. Po latach, Emerson tak się wypowiedział: The Nice niewątpliwie wnieśli dużo. Myślę, że pomogli ludziom otworzyć swoje umysły na inne formy muzyki, uwrażliwić uszy na inne harmonie. Dziś kiedy mówi się o muzyce progresywnej, należy pamiętać, że The Nice byli prekursorami tego gatunku. Po The Nice Emerson wraz z Gregiem Lake’m z King Crimson oraz Carlem Palmerem (eks‑Atomic Rooster i Thunderbirds Chrisa Farlowe’a) zakłada jedną z najsłynniejszych grup w historii rocka – trio Emerson, Lake & Palmer. 25. sierpnia 1970 roku formacja debiutuje w Guildhall w Plymouth, cztery dni później daje popis podczas słynnego festiwalu na wyspie Wight. W trzy miesiące potem pojawia się debiutancka płyta otwierająca pasmo wielkich sukcesów zespołu.
