3 października 1929 roku powstała Jugosławia.
W czerwcu 1914 roku Gavrilo Princip zabił arcyksięcia Franciszka Ferdynanda w Sarajewie. Zabójstwo stało się pretekstem do wypowiedzenia wojny Serbii przez Austro-Węgry. Sieć sojuszy i wzajemnych zobowiązań między państwami doprowadził do wybuchu I Wojny Światowej. Podczas konfliktu odżyła idea Jugosławii – państwa Słowian Południowych.
W tym czasie narody słowiańskie żyły w różnych, często zwaśnionych ze sobą państwach. Serbowie, Czarnogórcy oraz Bułgarzy posiadali własne królestwa, natomiast Słoweńcy, Chorwaci oraz Bośniacy byli obywatelami Austro-Węgier. Władca Bułgarii Ferdynand Koburg realizował własne ambicje, natomiast pozostałe narody rozpoczęły rozmowy o utworzeniu wspólnego państwa.
W 1915 roku w Londynie założono Komitet Jugosłowiański. Jego członkami byli głównie chorwaccy politycy, dążący do porozumienia z Serbami. Przewodniczącym został Ante Trumbić, który dwa lata później i premier Królestwa Serbii Nikola Pasić podpisali deklarację o zjednoczeniu Słowian Południowych w państwie pod panowaniem dynastii Karadziordziewiciów, która rządziła Serbią. Realizacja porozumienia doprowadziłaby do likwidacji Królestwa Czarnogóry.
Na miesiąc przed końcem I Wojny Światowej w Zagrzebiu utworzono Radę Narodowa Słoweńców, Chorwatów i Serbów, reprezentującą Słowian Południowych, żyjących na terenach rozpadających się Austro-Węgier. Kilka tygodni później powstało Państwo Słoweńców, Chorwatów i Serbów. Wkrótce wspomniany kraj przestał istnieć. Słowenia, Chorwacja, Bośnia, Wojwodina oraz Czarnogóra weszły w skład Serbii, tworząc Królestwo Serbów, Chorwatów i Słoweńców. Pomimo szczytnych idei, w nowym państwie dochodziło do tarć między narodami. W końcu 3 października 1929 roku król Aleksander Karadziordziewić ogłosił zmianę nazwy kraju – powstało Królestwo Jugosławii. Władca próbował ze zwaśnionych grup, stworzyć wspólnotę jednego narodu jugosłowiańskiego.
