7 września 1776 roku po raz pierwszy użyto w boju okrętu podwodnego.
W czasie toczącej się w latach 1775-1783 wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych Brytyjczycy stosowali wobec wroga blokadę morską. Miejscowy wynalazca David Bushnell spróbował temu zaradzić. Skonstruował minę z zapalnikiem zegarowym, która pozwalała na uszkodzenie kadłuba okrętu. Spławianie ładunków z nurtem rzeki nie przynosiło zadowalających sukcesów. Niezrażony wynalazca opracował i skonstruował niewielki, jednoosobowy drewniany okręt podwodny. Konstrukcję wyposażono w ster oraz śruby napędzane ręcznie do poruszania się obiektu pod wodą. Śmiałek płynący machiną miał za zadanie wywiercić specjalnym świdrem otwór w kadłubie okrętu nieprzyjaciela, a następnie zamontować minę z zapalnikiem zegarowym. Powietrze zgromadzone w konstrukcji pozwalało na 30-minutową operację. Bushnell nazwał swój wynalazek „Turtle” (z ang. żółw) z uwagi na kształt kadłuba przypominającego dwie połączone ze sobą skorupy żółwia.
7 września 1776 okręt wyruszył do boju. Ezra Lee, śmiałek sterujący maszyną, podpłynął pod brytyjską fregatę HMS „Eagle”. Akcja zakończyła się niepowodzeniem z uwagi na złamanie się świdra. Ponowiono operację, niemniej „Turtle” trafiło na zbyt silny prąd uniemożliwiający podpłynięcie. Trzecia próba również zakończyła się porażką, gdyż okręt został ostrzelany przez Brytyjczyków. Wynalazku nie użyto już więcej do walki, a sam Bushnell zaniechał prac nad okrętami podwodnymi.
