Zwykle bowiem było tak, że ten, kto wygrał wybory, dostawał pewną premię polegającą na tym, że społeczeństwo dawało zwycięzcom pewien kredyt, w naszym kraju akurat niezbyt wielki, bo wyczerpujący się mniej więcej po roku. Ale PiS dokonał czegoś niewyobrażalnie trudnego – wyczerpał kredyt szybciej, niż zdążył mu się przyjrzeć. Jak to się stało?
Cóż, będzie to zapewne przedmiotem analiz politologów, ale już dziś wydaje się, że PiS zachłysnął się własnym sukcesem i zamiast wsiąść na konia władzy i krok po kroku zdążać do celu, jakim najwyraźniej jest „orbanizacja” Polski (i to chyba do kwadratu), owszem wsiadł na konia, ale natychmiast wbił mu w boki ostrogi i pognał galopem. No bo trudno wytłumaczyć, dlaczego partia rządząca, skoro uznała, że trzeba spacyfikować Trybunał Konstytucyjny, zaczęła od tego, że po nocy podejmowała jakieś uchwały unieważniające inne uchwały, wybierała sędziów, a pan prezydent, również po nocy i bez obecności kamer, przyjmował od wybranych przysięgę. Dla obywateli, którzy przeważnie nie mieli zielonego pojęcia, czym zajmuje się Trybunał Konstytucyjny, wszystkie te nocne harce musiały być podejrzane, bo najzwyczajniej w świecie na kilometr cuchnęły jakimś szwindlem. Tymczasem gdyby PiS spokojnie przygotował ustawę, którą zresztą właśnie przeprowadza przez Sejm, pies z kulawą nogą zapewne by się tym nie zainteresował.
To znaczy oczywiście pisano by w gazetach o skoku na Trybunał, tak jak zresztą pisano o przegięciu w sprawie TK, jakie proponowała w czerwcu Platforma Obywatelska, może (a nawet na pewno) grzmieliby konstytucjonaliści, ale nikomu nie chciałoby się wychodzić na ulicę. A PiS potrafiło ludzi wyprowadzić na ulicę. I chyba za to mu chwała, bo gdyby rządzący potrafili działać z umiarem i z planem, to ani chybi obudzilibyśmy się w dziwnym kraju, nieco podobnym do Węgier, ale bardziej do czegoś, o czym już wielu zapomniało, a co nazywało się PRL. Po cichutku rozwaliliby służbę cywilną, publiczne media, a Antoni Macierewicz zacząłby konstruować w piwnicy bombę atomową. A tak jest, jak jest. I przynajmniej bomby na razie nie będzie.
Ale mój niepokój jest i to niepokój daleko wykraczający poza to, co dziś wyprawia PiS. Boję się bowiem, że my jako społeczeństwo pozwalaliśmy rządzącym na zbyt wiele. Patrzyliśmy na to, jak PO lekceważyła propozycje zwołania referendów, nie protestowaliśmy, gdy chyłkiem, bez żadnej dyskusji, wprowadzała zmiany w wieku emerytalnym. (Dla porządku, jestem za 67. rokiem życia jako tym, w którym przechodzi się na emeryturę, i to niezależnie od tego, czy jest się kobietą, czy mężczyzną, ale styl, w jakim PO wprowadziła tę reformę był zaiste oburzający). Nie przeszkadzało nam to, w jaki sposób marszałkowie z PO traktowali w Sejmie pomysły opozycji, a traktowali prawie tak samo brutalnie, jak dzisiaj robi to marszałek Kuchciński. Przy czym – dodajmy też dla porządku – wiele z tych pomysłów było durnych, ale na Boga nie wszystkie. Faktem jest, że PO za czasów swoich rządów brała łyżką, a PiS dziś czerpie chochlą, ale może to wszystko, co się stało i co się dziś dzieje, powinno być przestrogą i nauczką, że nie wolno być zbyt wyrozumiałym dla rządzących, bo potem zaczyna wygrywać paranoja.
A propos paranoi. Taka scena z zeszłego tygodnia w Sejmie. Trwa poranna naparzanka. Posłowie opozycji wnoszą, żądają, protestują, a marszałek Terlecki (PiS) pyta w jakim trybie, wyłącza im mikrofon, no typowy chaos i sejmowy bałagan, w którym sens i racja dawno się zagubiły. Nagle marszałek przerywa naparzankę i mówi, cytuję – „Na galerii są harcerze, którzy przynieśli nam do Sejmu Światełko Betlejemskie. Powitajmy ich brawami.” I posłowie radośnie machają do harcerzy i biją im brawo. A potem równie ochoczo wracają do naparzanki. Tak właśnie namacalnie wygląda paranoja, o której na święta można zapomnieć, ale po świętach warto pamiętać.
