11 października 1971 roku na rynku brytyjskim ukazał się singel Nilssona Without You, zawierający piosenką, która wkrótce potem zyskała status ponadczasowego przeboju.
Utwór, pierwotnie nagrany przez zespół Badfinger, został skomponowany przez dwóch jego członków. Pete Ham napisał jego wersję pod tytułem If It’s Love i zawarł tam zwrotkę: Cóż, nie mogę zapomnieć o jutrze, kiedy myślę o całym moim smutku, miałem cię przy sobie, ale potem pozwoliłem ci odejść. Z kolei na wersję Toma Evansa wpłynęła jego relacja z przyszłą żoną Marianne. Pewnego wieczoru poszedł do jej przyjaciółki Karen i oznajmił: Ona mnie zostawiła. Potrzebuję jej z powrotem. Nie mogę bez niej żyć. Poleciał do Bonn, aby ją tam odnaleźć i napisał piosenkę zatytułowaną I Can’t Live. Jej refren brzmiał: Nie mogę żyć, jeśli życie jest bez ciebie, nie mogę żyć, nie mogę nic więcej dać. I tak poprzez połączenie dwóch piosenek autorzy stworzyli numer z ciepłą, słodką i sentymentalną zwrotką Hama oraz intensywnym, dramatycznym i rozdzierającym serce refrenem Evansa.
Obaj przyznali, że nie dostrzegali w utworze większego potencjału i umieścili go na końcu pierwszej strony longplaya No Dice z 1970 roku. Recenzent Stereogum, Tom Breihan, napisał o nim tak: brzmi jak projekt, a nie wersja ostateczna, muzycy mogliby zrobić z niego porywającą balladę, ale tego nie zrobili.
Krytyk Ultimate Classic Rock, Michael Gallucci, nazwał piosenkę cichą perełką, która trafia we wszystkie właściwe nuty emocjonalne. W 1972 roku autorzy zostali za nią uhonorowani przez Brytyjską Akademię Twórców Piosenek i Kompozytorów nagrodą Ivor Novello.
Na tragiczną ironię zakrawa jednak fakt, że obaj autorzy nękani osobistymi problemami, jakby zgodnie ze słowami nie mogę dalej żyć, popełnili samobójstwo. W przypadku Evansa spowodował to spór o tantiemy właśnie za Without You, które stały się przedmiotem jego ciągłych sporów prawnych. W 1983 roku Evans, po ostrej kłótni z kolegą z zespołu, Joeyem Mollandem, powiesił się.
Czas przejść do coveru. Harry Nilsson, występujący pod pseudonimem Nilsson, znany był wcześniej z przeboju Everybody’s Talkin’, a Without You usłyszał na imprezie, sądząc, że to piosenka Beatlesów. Po uświadomieniu sobie, że jest w błędzie, postanowił nagrać jej cover na album Nilsson Schmilsson. Według Toma Breihana chciał, aby jego wersja była zbudowana na surowo brzmiącym solo fortepianu, ale producent, Richard Perry, przekonał go, by przekształcił ją w porywającą, teatralną balladę z towarzyszeniem orkiestry. Na fortepianie zagrał Gary Wright, który współpracował z Badfinger przy projektach George’a Harrisona, a obok niego zagrali: Klaus Voormann (gitara basowa), Jim Keltner (perkusja) i John Uribe (gitara akustyczna). Aranżacje instrumentów smyczkowych i dętych wykonał Paul Buckmaster.
Już po nagraniu utworu, w 1972 roku Tom Evans opowiedział taką historię: Byliśmy w naszych studiach nagraniowych w Londynie. Przeszliśmy przez jeden z tych okresów, kiedy sprawy nie układały się najlepiej. A tu jakiś facet przychodzi i mówi do mnie: „Czy ty jesteś z zespołu Badfinger? Ja jestem Harry Nilsson i mam tu dla was tę piosenkę”. To była jego wersja „Without You”. Powiedział też, że zamierza ją wydać jako singiel (…). Nikt wcześniej żadnej z naszych piosenek nie nagrał. Naszą ambicją było, żeby nagrywali je inni. To była jedna z najbardziej ekscytujących rzeczy, jaka się wydarzyła.
W Polsce ten melodramatyczny wyciskacz łez roztapiał serce niemal każdej dziewczyny, a z nieznajomości języka angielskiego powstał fonetycznie utworzony tytuł – Kenli. Wziął się ze słów I can’t live. Tym samym większość polskiej młodzieży sądziła, że to smutna historia, której bohaterem jest facet o imieniu Ken i nazwisku Lee (jak dżinsy, bo Bruce Lee stał się znany nieco później).
Słowa piosenki wyrażające ból młodego człowieka po utracie dziewczyny tworzyły opowieść, jakich wiele i może również dlatego piosenka z taką łatwością podbiła anglojęzyczny świat.
Singiel po raz pierwszy pojawił się na listach przebojów w stacjach radiowych w Stanach Zjednoczonych na początku grudnia 1971 roku. 19 lutego 1972 roku rozpoczął czterotygodniowe panowanie na pierwszym miejscu listy magazynu Billboard. Począwszy od 11 marca przez pięć tygodni utrzymywał się na topie listy bestsellerów w Wielkiej Brytanii, sprzedając się ostatecznie w nakładzie prawie 800 000 egzemplarzy. Na szczyt zestawień dotarł też w kilku innych krajach, m.in. w Australii, Irlandii, Kanadzie i Nowej Zelandii. W 1973 roku przyniósł Nilssonowi nagrodę Grammy w kategorii Najlepszy Popowy Występ Wokalny, a jakiś czas później Paul McCartney określił go piosenkowym kilerem wszech czasów.
