Jego ostatnie wypowiedzi na temat Adolfa Hitlera i jego braku odpowiedzialności za Holocaust i inne nazistowskie zbrodnie raczej nie nadają się do komentowania. Wcześniej podobnie niemądre zdania Korwin Mikke wypowiadał na temat osób niepełnosprawnych czy dzieci z zespołem Downa. Podejrzewam, że wiem dlaczego eurodeputowany to mówi albo dlaczego uderzył w twarz innego posła parlamentu europejskiego. Pan Korwin Mikke po prostu łaknie rozgłosu jak kania dżdżu. A w sytuacji, gdy jego poprzednie ugrupowanie, głównie dzięki niemu zresztą, wprowadziło kilka osób do Parlamentu Europejskiego, a sam Korwin Mikke ma w sondażach przed wyborami prezydenckimi trzecie, a czasem czwarte miejsce, szalenie trudno mediom jest nie zauważać tych wypowiedzianych przez niego głupot. A z mojego punktu widzenia powielanie takich głupich opinii też do pewnego stopnia jest głupotą.
Przez ostatnich kilkanaście lat Janusz Korwin Mikke był na marginesie polityki, a może nawet poza nim, i wtedy można go było ignorować, dzisiaj, niestety, nie da się tego zrobić i to zwyczajnie mnie wkurza. Problem drugi, jaki mam z panem JKM, polega na tym, że jest on szkodnikiem, gdyż torpeduje słuszne sprawy. Na przykład jeżeli uważam, że górnicy szantażują nas wszystkich strajkami i gwałtownymi protestami i nie dają nam tym samym szansy na poważne porozmawianie o przyszłości (a raczej jej braku) energetyki opartej na węglu, a potem odzywa się Janusz Korwin Mikke i oświadcza, że do górników powinno się strzelać, to szanse na jakąkolwiek dyskusję maleją do zera. Jeżeli wszyscy mamy świadomość tego, że Europa jest nadmiernie zbiurokratyzowana i że dla dobra nas wszystkich należałoby mocno poluzować te krępujące nas więzy biurokratyczne, a JKM odpala pocisk ziemia – kosmos i żąda natychmiastowego rozwiązania UE, to siłą rzeczy większość zwolenników UE (a w Europie zwolennicy Unii w ogóle mają przewagę nad sceptykami), zaczyna dyskusję nad obroną UE jako sensownego projektu, a nie zastanawia się co zrobić, żeby Unia była skuteczniejsza, szybsza w działaniu i żeby lepiej broniła interesów obywateli. Problem trzeci jaki mam z panem JKM, polega na tym, że swoim działaniem polityk ten obnaża słabość może nie tyle naszego państwa, ile nas samych. Korwin Mikke jest samotnikiem. Nie potrafi pracować kolektywnie. Nie utrzymał się w partii, którą sam założył, czyli w Unii Polityki Realnej. Wyleciał z Nowej Prawicy. Myślę, że za kilka miesięcy zniknie także partia KORWIN. Jego ostatnie polityczne sukcesy mogą dać do zrozumienia Polakom, że współdziałanie jest nieskuteczne, a samotne szarże mogą przynieść wymierne efekty. Tymczasem świat coraz bardziej wymusza współpracę, w zasadzie już nie ma pojedynczych wynalazców czy też jednostkowych laureatów nagród Nobla, i w tym sensie szarże Korwin Mikkego są bałamutne. I wreszcie kłopot czwarty, co ciekawe – nie tylko mój, ale całej polskiej sceny politycznej, polega na tym, że Korwin Mikke przyciąga młodzież. Czym przyciąga? No raczej nie opowieściami o Hitlerze i o tym, że kobiety mają mniejsze mózgi czy też zapewnieniami, że nakaz zapinania pasów w samochodzie jest atakiem na naszą wolność. Janusz Korwin Mikke jest atrakcyjny, bo jeszcze nie rządził, jest interesujący, bo nie ma twarzy ani Tuska, ani Kopacz, ani Kaczyńskiego. Myślę, że gdyby przeanalizować tak zwane przepływy elektoratu, to najwięcej wyborców JKM otrzymał od Janusza Palikota. Młodzi ludzie, którzy nie godzą się na styl rządów PiS, a potem PO, cztery lata temu ujrzeli nadzieję w Palikocie, dzisiaj ich wzrok padł na JKM i na Pawła Kukiza. Dla największych polskich ugrupowań powinno to być jasnym sygnałem tego, że młodzi na nich raczej już nie spojrzą.
