Na pewno nie jest przypadkiem dopisanie do nazwy ugrupowania dookreślenia, czyja to jest partia. Jarosław Gowin, zwłaszcza na początku tego roku, ciężko pracował nad swoją rozpoznawalnością i rzeczywiście jest rozpoznawany. Nad konwencją założycielską też pracowali fachowcy. Ten las flag, ten nie chodzący, ale kroczący Gowin z przylepionym uśmiechem i te śpiewające dzieci polityków, wszystko to spowodowało, że rozbolały mnie zęby, a tak się dzieje zawsze, gdy widzę efekty prac specjalistów od wizerunku.
Ciekawe, jak się potoczą losy Polski Razem. Wiele wskazuje na to, że przed tą partią bynajmniej nie ma świetlanych perspektyw. Polskę w nazwie miał już PJN, która to partia nie przebiła się do dużej polityki, teraz jej politycy wsparli nowe ugrupowanie Gowina. Ktoś może zauważyć, że w PJN nie było żadnej lokomotywy, która by potrafiła pociągnąć partię powyżej progu 5 procent, ale tu chciałbym przywołać inne ugrupowanie, czyli Solidarną Polskę, które taką lokomotywę w osobie Zbigniewa Ziobry ma, a i tak ledwo zipie, i w dodatku nic nie wskazuje na to, by złapało głębszy oddech.
Swoją drogą, to ciekawe dlaczego tak trudno jest się przebić nowym partiom w kraju, w którym mamy tak niskie mniemanie o politykach i partiach. Każdy nowy byt teoretycznie niesie jakąś mikroskopijną, bo mikroskopijną, ale jednak nadzieję na zmianę. Tak było na przykład w 2001 roku, gdy rozleciał się AWS, którego to ugrupowania wszyscy mieli dość, to na jego zgliszczach urosły PO i PiS. No, ale były wtedy zgliszcza, a dzisiaj obie te partie szczelnie wypełniają rynek. Ludzie głosujący na PiS nie bardzo widzą powód, dla którego mieliby głosować na PiS bis, czyli na Solidarną Polskę, a wcześniej na Polska Jest Najważniejsza. Po co wybierać podróbkę, skoro po ręką jest oryginał. Polska Razem, przyjmując do siebie Wiplera czy Godsona, też sugeruje, że konstruuje kolejną podróbkę PiS. Tymczasem dzisiaj, wśród osób, które interesują się polityką, i nawet chętnie chodzą na wybory, całkiem sporą grupą są sieroty po PO. Sieroty te wierzą Balcerowiczowi, że skok na OFE był zbójecki, a większości obietnic i tych sprzed 2 lat, ale też tych sprzed 6 lat premier Tusk nie spełnił. To właśnie oni dzisiaj mówią, że nie mają na kogo głosować. To oni 2 lata temu dali wiatr w żagle Januszowi Palikotowi, ale coś mi się wydaje, że drugi raz już tego nie zrobią. Potwierdzają to zresztą sondaże i chyba pomysł zmiany nazwy partii na taką, w której nie ma już nazwiska Palikota, niczego nie zmieni. No, ale ci ludzie nie mają najmniejszego powodu by głosować na Jarosława Gowina, którego poglądy często można nazwać fundamentalistycznymi, czy na Przemysława Wiplera, ciągle liżącego rany po nocnej październikowej awanturze i biciu się z policją. Nie zagłosują też na Pawła Kowala czy Pawła Poncyliusza, bo mogli to zrobić wtedy, gdy PJN była mocniejsza i miała mniej konkurentów, a jednak z jakichś przyczyn tego nie zrobili.
Czy to znaczy, że jesteśmy skazani na duet PO – PiS? Obawiam się, że niestety tak. Przynajmniej w krótkiej perspektywie, czyli do wyborów europejskich, które może nie są najlepszym sprawdzianem kondycji ugrupowań politycznych, ale też nie są zwykłym sondażem. W dłuższej perspektywie, czyli do wyborów parlamentarnych, nikt się chyba nie odważy przewidywać przyszłości. Zwłaszcza że zawsze mogą się pojawić jakieś nowe zgliszcza.
