Największy niegdyś zamek w dolinie Dunajca i Popradu odzyskuje świetność. Wiadomo już na pewno, że po zakończeniu odbudowy wieży, z której można oglądać imponującą panoramę, samorząd Zakliczyna realizował będzie kolejne inwestycje na wzgórzu. Prócz dokończenia rekonstrukcji przypory będzie to także zabezpieczenie i podniesienie obrysu murów. Planowane jest również odtworzenie bramy wjazdowej na teren obiektu.
Zamek powstał w pobliżu ujścia potoku Wieleń do Dunajca, gdzie przez wiele lat istniał bród na drodze do Biecza i dalej na Węgry oraz na Krym. Budowla, podobnie jak miejscowość, wzięła nazwę od położonego niegdyś u stóp wzgórza młyna. Z niemieckiego Mellstein to kamień młyński. Siedziba rodowa największych polskich możnowładców i rycerzy krzyża niegdyś oszałamiała przepychem. Szczególnie po szesnastowiecznej przebudowie fragmenty bywały porównywane do stołecznego Wawelu. Choć zamku nie zdobyli Szwedzi podczas potopu, uległ on zniszczeniu w czasie konfederacji barskiej. W 1770 roku budowlę opanowali konfederaci, a później została ona splądrowana i spalona przez wojska rosyjskie. Zamek nie podniósł się ze zniszczeń, a miejscowa ludność traktowała go jak kamieniołom.
Wieża w ciągu ostatnich 250 lat traciła kolejne fragmenty ścian. Świetność przepadła jak kamień w wodę. I choć u końca XIX wieku hrabia Karol Lanckoroński sfinansował jeszcze zabezpieczenie korony murów i spiął metalową klamrą ściany wieży, budowla pozostawała w ruinie. W końcu trafiła kosa na kamień. Coś drgnęło w opiece nad zabytkiem, kiedy w 2008 roku z inicjatywy gminy Zakliczyn wzgórze zamkowe zostało przekazane w użytkowanie miejscowemu samorządowi.
To tylko fragment tekstu… |
 Cały artykuł dostępny tylko dla subskrybentów. Wykup nielimitowany dostęp BEZ REKLAM do wszystkich treści i wydań elektronicznych tygodnika TEMI. Jesteś już subskrybentem? Zaloguj się |
