Grzegorz Miecugow

Sygnały w tej sprawie odbieram od dosyć dawna. Kilka lat temu znajomy opowiedział mi o fenomenalnym sukcesie jego szkolnego kolegi, który gdzieś na wybrzeżu wybudował stocznię jachtową, która prosperuje wręcz niesamowicie. Co roku stocznia się powiększa, by sprostać wciąż rosnącym zamówieniom z całego świata. Potem dowiedziałem się, że takich stoczni jest w Polsce znacznie więcej i to nie tylko na wybrzeżu, ale i na Mazurach.

Pasztet, jaki przygotowali spece z Państwowej Komisji Wyborczej, jest o wiele bardziej niestrawny, niż wydawało nam się przez pierwsze dni po niesławnych wyborach samorządowych. Największą porażką całej tej sytuacji, moim zdaniem, jest to, że po raz kolejny nadszarpnięte zostało zaufanie obywateli do państwa.

Przed zakończonymi właśnie wyborami samorządowymi, których wyników jeszcze nie znam, ale nie ma to zupełnie znaczenia dla tego, o czym chcę pisać, pojawiła się dyskusja nad kadencyjnością. Oto bowiem niektórzy politycy, z Januszem Palikotem na czele, zaczęli lansować tezę, że wszyscy, którzy są wybierani w wyborach powszechnych, czyli burmistrzowie, wójtowie, prezydenci miast, ale chyba także w przyszłości posłowie, powinni mieć limit dwóch kadencji bycia przy władzy. W naszej polskiej rzeczywistości oznaczałoby to, że mandat sprawować można by było tylko przez 8 lat.

Słabo to wygląda, przynajmniej z mojej niedzielnej perspektywy. Trzej muszkieterowie PiS wydali co prawda w sobotę oświadczenie, z którego wynika, że już we wtorek 4 listopada napisali list do przewodniczącego delegacji Sejmu do ZPRE, Andrzeja Halickiego, że jednak nie pojechali do Madrytu samochodami, ale polecieli samolotem.

Po raz kolejny kwestowałem na Powązkach i było to bardzo miłe kwestowanie. Może to przypadek, a może kwestia ładnej pogody, w tym roku dużo rozmawiałem z ludźmi. Kiedy jest zimno i hula listopadowy wiatr albo dodatkowo zacina deszcz, to ludzie chodzą szybko, z pochyloną głową i nie mają ani czasu, ani ochoty wrzucać pieniędzy do puszki.

Pamiętają państwo Radosława Sikorskiego sprzed dziewięciu miesięcy, czyli ze stycznia i lutego tego roku? To było prawdziwe panisko. Wraz z ministrami spraw zagranicznych Francji i Niemiec rozdawał karty na Majdanie w Kijowie, półgębkiem rzucał ostrzeżenia w stylu: „jeżeli tego nie podpiszecie, to wszystkich was zabiją”. Wyglądał przy tym jak prawdziwy kowboj. Ale potem przyszedł fatalny czerwiec tego roku.

Kłopoty z pomnikami mamy w naszym kraju od zawsze, a właściwie od ponad 200 lat, czyli od czasu pierwszej utraty niepodległości. Zaborcy często nas obdarowywali pomnikami osób zasłużonych nie dla Polski, ale dla zaborcy właśnie. Po II wojnie światowej też w naszych miastach zaroiło się od pomników Lenina czy wdzięczności dla Armii Radzieckiej.

Publicznie zapowiedziałem nasze zwycięstwo z Niemcami. Stawiałem co prawda na 1:0, ale trzeba przyznać, że dwubramkowe zwycięstwo raczej nam się nie należało. Mam swoje lata i mogę powiedzieć, że na to zwycięstwo czekałem od pół wieku. Na dwie godziny przed meczem tłumaczyłem kumplowi, na czym opieram swoją nadzieję.

Niedawne zamieszanie wokół nominacji pani Wasiak i pana Ostachowicza związane były z pieniędzmi. Nie było bowiem jasne, z jakiego powodu pani przechodząca z zarządu PKP do ministerstwa infrastruktury ma dostać ponad pół miliona odprawy, a pan Ostachowicz, nie ponosząc specjalnie żadnej odpowiedzialności, ma zarabiać ponad 2 miliony rocznie.

Jednym z akcentów końcówki września były protesty górników. Dodajmy – udane protesty. Górnikom udało się nie wpuścić do Polski transportu węgla z Rosji, a kilka dni później nie dopuścić do zamknięcia kopalni w Sosnowcu, udowadniając, że w Polsce tylko siłą można bronić swoich interesów.

No i mamy nowy rząd. Co prawda, nie przeszliśmy wszystkich formalnych kroków zapisanych w konstytucji, ale już wiadomo, kto w nowym rządzie czym się zajmie i kiedy formalnościom stanie się zadość. Prezydent prosi o 100 dni dla rządu, co oczywiście należy rozumieć tak, że do świąt Bożego Narodzenia opozycja, ale także i dziennikarze powstrzymają się od krytyki Ewy Kopacz i jej ekipy.

W oczekiwaniu na nowy rząd, a tak naprawdę na nowe rozdanie w polskiej polityce, które oczywiście wcale nie musi być aż tak bardzo nowe, podnieśmy wzrok, rozejrzyjmy się dookoła i skonstatujmy, że jest naprawdę niewesoło.

Zaiste dziwnym jesteśmy gatunkiem. Nazwaliśmy się homo sapiens, a to oznacza, że uważamy, że my, ludzie, jesteśmy rozumni, ale niestety to chyba nie jest prawdą. Rozumność bowiem oznacza to, że powinniśmy się kierować raczej kalkulacją niż emocjami.

Brawo! Brawo dla doradców prezesa Kaczyńskiego, który jeszcze w czwartek i w piątek minionego tygodnia szydził sobie z Donalda Tuska, mówiąc, żeby go w cholerę wzięli do tej Europy, byle był dalej od Polski, bo to przecież najgorszy premier w naszej nowej historii, szkodnik i aferzysta. Ale w sobotę, gdy wszyscy zorientowali się, że Donald Tusk może naprawdę zostać szefem Rady Europejskiej, Jarosław Kaczyński wsparł tę kandydaturę, mówiąc, że Polsce się to po prostu należy.

Jesteśmy trochę zakładnikami przeszłości i historii. I nie jest to niczym dziwnym, w końcu nie znamy przyszłości, więc ocenę teraźniejszości opieramy na przeszłości. W dodatku będąc częścią teraźniejszości, mamy kłopot z oderwaniem się od niej i ze spojrzeniem na tę teraźniejszość z pewnego dystansu. Dlatego czasami jesteśmy zaskakiwani sądami, które po pewnym czasie są oczywistością, ale w chwili ich wygłoszenia były zupełną nowością.

Muszę przyznać, że Roman Giertych jest dla mnie postacią dosyć zagadkową. Nawet nie dlatego, że w wieku 36 lat zadeklarował, że kończy z polityką, bo już wtedy, w 2007 roku, było raczej jasne, że wcale polityki nie porzuci. Także nie dlatego, że wykonuje pewną polityczną woltę. On, niegdyś przywódca Młodzieży Wszechpolskiej, dzisiaj wygląda na kogoś bliskiego PO. (Swoją drogą ciekaw jestem, co o tym sądzi jego ojciec – Maciej, człowiek, który nie wierzy w ewolucję).

Polska piłka nożna jest dla mnie zagadką. Nie rozumiem na przykład, dlaczego tak rzadko młodzi ludzie uprawiający tę dyscyplinę traktują ją i siebie poważnie. Na palcach jednej ręki mogę wyliczyć piłkarzy, którzy konsekwentnie pracowali nad swoją karierą, która z natury rzeczy jest krótka, bo trwa kilkanaście lat.

Dziś trochę wakacyjnie, bo chociaż sam urlopu nie mam, to w ostatnich tygodniach przejechałem po Polsce kilka tysięcy kilometrów, więc mam sporo obserwacji. Ponieważ z moich pobieżnych obliczeń wynika, że od 1980 roku, kiedy to dostałem prawo jazdy, przejechałem 14 samochodami ponad milion kilometrów, nie powodując żadnego wypadku, to czuję się upoważniony do recenzowania jazdy innych kierowców.

Czuję ewidentny dyskomfort w związku z wyrokiem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, ale nie dlatego, że pochwalam torturowanie ludzi, tylko dlatego, że w tej sprawie Polska chociaż próbowała coś wyjaśnić, a takie kraje jak Litwa czy Rumunia po prostu poszły w zaparte, w związku z czym o nich nawet się nie mówi, a o nas trąbią media na całym świecie.

Łatwo jest oskarżyć Rosjan, a przede wszystkim prezydenta Rosji Władimira Putina, o to, że doprowadzili do jednej z największych tragedii w historii lotnictwa. W samolocie zestrzelonym nad wschodnią Ukrainą zginęło 298 osób, w tym 80 dzieci. Poprzedni taki wstrząs świat przeżył 31 lat temu, gdy nad Sachalinem chwacki radziecki pilot otworzył ogień do koreańskiego samolotu pasażerskiego, zresztą też boeinga.