Grzegorz Miecugow

Kiedy w sobotę zobaczyłem wyraz twarzy Jacka Kurskiego, który pojawił się na tak zwanym zjednoczeniowym kongresie prawicy, to zrobiło mi się żal tego polityka (aktualnie na urlopie). Jacka Kurskiego znam bardzo długo, bo aż 26 lat.

Szeroko dyskutowana sprawa profesora Bogdana Chazana jest interesująca z kilku punktów widzenia. Po pierwsze, jest dowodem na zakłamanie, w jakim żyją politycy, zwłaszcza ci fundamentalnie ultrakatoliccy.

Uff, wreszcie mogę nie odnosić się do – pożal się Boże – polskiej polityki, tylko mam szansę przyjrzeć się wydarzeniu, które przyciąga uwagę chyba całego świata. Myślę tu oczywiście o mistrzostwach świata w piłce nożnej zwanych Mundialem. Zaiste zdumiewające jest to, jak zawody sportowe potrafią zelektryzować światową opinię publiczną.

Gdy trzy lata temu PO wygrała wybory, przełamując tym samym zasadę, że w Polsce nikt nie jest w stanie rządzić przez dwie kadencje, pojawiły się komentarze, że nasz kraj dojrzewa. W starej Europie częste są przypadki, gdy jakieś ugrupowanie rządzi przez kilka kadencji i to rządzenie jakoś ich nie deprawuje. W Polsce jest niestety inaczej.

Ciekaw jestem czy PO przetrzyma serię ostatnich ciosów. Jeżeli przetrwa, to będzie to oznaczało, że wolno wszystko. Jeżeli nie przetrwa, to będzie to oznaczało, że służbom wolno wszystko. Oba warianty muszą martwić nas – obywateli.

Warszawskie przemówienie prezydenta Baraka Obamy było swego rodzaju majstersztykiem. Zostaliśmy i pogłaskani, i podbudowani. Ciekaw jestem, kto był autorem tego przemówienia. Słyszałem, że maczał w tym palce Zbigniew Brzeziński, ale nie chce mi się w to wierzyć. Brzeziński ma swoje lata i nie sądzę, by miał i czas, i ochotę na to, by zajmować się przemówieniami prezydenta USA.

Wyniki wyborów do Parlamentu Europejskiego pokazują prawdziwą klęskę polskiej lewicy. Co prawda, nie wiem, czy Twój Ruch Europa Plus był naprawdę lewicowy, bo pohukiwanie na Kościół, promocja marihuany i Ryszard Kalisz wcale nie muszą oznaczać lewicowości, ale załóżmy, że tak było.

Chciałoby się coś napisać o wynikach wyborów do Parlamentu Europejskiego, ale piszę te słowa w chwili, gdy znane są tylko badania tak zwane exit pool, a nie prawdziwe wyniki. Z badań, czy też inaczej mówiąc, z sondaży przeprowadzanych pod lokalami wyborczymi na razie wynika, że została potwierdzona dominacja PO i PiS na polskiej scenie politycznej.

Zmęczony jestem nieszczęsną kampanią wyborczą. A jest ona nieszczęsna, bo – po pierwsze – jest okropnie niemerytoryczna, to znaczy większość kandydatów opowiada bzdury, które nijak się mają do tego, co można zrobić w Brukseli. Jeżeli ktoś zapowiada, że idzie do parlamentu europejskiego, by doprowadzić do dotacji 500 złotych na każde drugie dziecko, to kpi sobie ze mnie w żywe oczy, bo takie rzeczy załatwia się w parlamencie narodowym, a nie europejskim.

Majowa defilada na Placu Czerwonym z roku na rok staje się wydarzeniem coraz bardziej ponurym. Mam wrażenie, że 9 maja coraz mniej staje się świętem zwróconym w stronę przeszłości, a coraz bardziej kieruje się w przyszłość. Jeszcze parę lat temu relacje z Moskwy pokazywały swego rodzaju groteskowość całej sytuacji. Oto z jednej strony maszeruje nieco zdemoralizowane wojsko rosyjskie, a z drugiej strony stoją starsze panie i starsi panowie z dziesiątkami medali przypiętych do wypłowiałych mundurów.

Jestem pod ogromnym wrażeniem niedzielnej akcji Wings for Life World Run. Tym, którzy nie wiedzą, o co chodzi, bo na czas majówki zaszyli się w leśnej głuszy i odcięli się od świata (zazdroszczę), wytłumaczę, że chodzi o akcję biegania w 34 miejscach na świecie i to na 6 kontynentach. Dystans nie był określony.

Kanonizacja Jana Pawła II i Jana XXIII była wydarzeniem, które oczywiście wzbudziło w naszym kraju mnóstwo i emocji, i zainteresowania, sprowokowała też posłów do rozpętania kolejnej awantury. Poszło o uchwałę sejmową mającą upamiętnić kanonizację. Obserwowałem całe to zamieszanie z rosnącym rozbawieniem, mieliśmy bowiem pokaz wszystkich chwytów i wszystkich stylów: były groźne miny, były pohukiwania oraz – jasna sprawa – mnóstwo apeli.

Gdzieś przeczytałem, a może usłyszałem, że całkiem poważnie traktuje się na świecie coś takiego, co można nazwać zbiorową mądrością. Na przykład jeżeli kilku tysiącom ludzi pokaże się zdjęcie byka i postawi się pytanie ile to zwierzę waży, to średnia odpowiedzi będzie bardzo bliska rzeczywistej wagi byka.

Ruszyła z kopyta kampania wyborcza przed majowymi wyborami europejskimi. Partie zwołują konwencje, na których politycy szczerzą zęby i są w pełni zaangażowani w plecenie banałów, by nie powiedzieć banialuków. Ruszyła też kampania telewizyjna. Poza nieszczęsnym spotem PiS, w którym jednoznacznie sugeruje się, że za katastrofą smoleńską stoi premier Tusk ze swoim kumplem Putinem, i który to spot nie był oczywiście wyborczym, tylko rocznicowym, pojawiły się też filmiki stricte wyborcze.

W związku ze zbliżającym się 25-leciem przełomowych czerwcowych wyborów moja macierzysta stacja, czyli TVN, we współpracy z Gazetą Wyborczą wypytuje różne osoby o ocenę tego ćwierćwiecza. Też zostałem przepytany. Nie powiedziałem tam o najważniejszej refleksji związanej z tą rocznicą, a to dlatego, że przyszła mi do głowy kilka dni później. A myśl jest po prostu taka, że ostatnio zapytanie o coś takiego jak ćwierćwiecze Polski można było zadać w 1795 roku, tuż przed ostatnim rozbiorem.

Te wojenne pomruki płynące ze wschodu oczywiście mnie martwią. Pisałem tu już kiedyś, że jedną z przyczyn słabości mediów jest to, że żyjemy w niespotykanie spokojnych czasach, w których trudno sobie wyobrazić wojnę w Europie. Brak zagrożenia wojną powoduje, że ludzie wchodzą do sieci albo oglądają program telewizyjny nie po to, by sprawdzić, jak bardzo jest niebezpiecznie, ale po to, by się rozerwać, by się bawić.

Premier Donald Tusk potrafi. Potrafi wykazać się odwagą i pójść na spotkanie ze zdesperowanymi rodzicami dzieci niepełnosprawnych, mając w tyle głowy świadomość faktu, że trzy lata temu obiecał im coś, czego nie dotrzymał. Premier potrafi też zaskoczyć naiwnością i bezradnością. Zgoda na to, by zdesperowani rodzice walili w premiera jak w bęben w obecności kamer telewizyjnych, nie jest błędem, jest katastrofą.

Ktoś, kto – tak jak ja – polityce przygląda się od kilkudziesięciu lat, może się czuć odpornym na niespodzianki, ale jednak bywają takie chwile, że i mnie opada szczęka. Taka chwila dopadła mnie kilka dni temu, gdy dowiedziałem się, że Michał Kamiński będzie wyborczą jedynką PO w Lublinie. Michała Kamińskiego znam od 28 lat, jest jednym z trzech polityków, z którymi jestem na „ty”. Pozostali dwaj to Michał Boni i Ryszard Kalisz.

W życiu, jak to w życiu – szczęście przeplata się z nieszczęściem. Ostatnimi czasy doświadczył tej przemienności eurodeputowany PO Jacek Protasiewicz. Nieszczęść było kilka. Po pierwsze, wydaje się, że organizm posła źle znosi alkohol. Dla kogoś, kto mieszka w Polsce to jest oczywiste nieszczęście i niczego nie zmienia tu fakt, że sporo czasu pan Protasiewicz spędza w Brukseli.

Zaiste dziwny to czas. Rosjanie zachowują się w sposób zaskakujący, chociaż po głębszym zastanowieniu się muszę przyznać, że zaskakujące jest raczej to, że czujemy się zaskoczeni. Wystarczy sobie bowiem przypomnieć, co w ostatnich dnach i tygodniach mówili najważniejsi ludzie w Rosji, by nie mieć złudzeń i by wiedzieć, że Putin nie odpuści.