Świat dobrze wie, gdzie się dzieje coś naprawdę ważnego. I świat wcale nie jest zdziwiony tym, co wydarzyło się w minioną sobotę w Berlinie. Oto fenomenalna drużyna z hiszpańskiej Katalonii pokonała niezwykle utytułowaną drużynę z północnych Włoch w finale piłkarskich rozgrywek Ligi Mistrzów. Wydarzenie to było obserwowane na wszystkich kontynentach, najmniej w USA, bo tam liczy się przede wszystkim Super Bowl, czyli finał rozgrywek w futbolu amerykańskim. Ale jednak tysiące stacji telewizyjnych zapłaciło niewyobrażalne miliardy euro za prawo pokazywania tego meczu.
Cena biletu u „konika” pod stadionem olimpijskim w Berlinie (stadion ten otwierał w 1936 roku sam Adolf Hitler) przekraczała 6000 euro, czyli wynosiła około 25 tysięcy złotych, a to znaczy, że przekraczała półroczne zarobki nieźle sytuowanego naszego rodaka. Wartość rynkowa (jakkolwiek okropnie to brzmi) najlepszego piłkarza Barcelony trudna jest nawet do określenia, bo Leo Messi na razie nie jest na sprzedaż. Ale inny piłkarz tej drużyny dwa lata temu kosztował Katalończyków cztery razy więcej niż na roczne wydatki ma najbogatszy polski klub, czyli Legia Warszawa, która właśnie zresztą udowodniła, że być najbogatszym wcale nie musi się równać z byciem najlepszym i nie zdobyła mistrzostwa Polski.
Wszystko to dzieje się w cieniu afery w FIFA. Jej szef, właśnie wybrany na kolejną, piątą już kadencję, zrezygnował i kto wie, czy nie wyląduje za kratkami. Jest to o tyle sytuacja zaskakująca, że FIFA jest organizacją niepodlegającą właściwie żadnej kontroli. Została założona ponad 100 lat temu, gdy w ogóle ludzkość zaczęła się interesować rozgrywkami sportowymi. Jeszcze w XIX wieku rozgrywano różne towarzyskie pojedynki piłkarskie, ale sformalizowano to właśnie w 1904 w Paryżu. Dzisiaj, po ponad 100 latach, organizacja wydawała się być całkowicie bezkarną, mogła obracać łapówkami i swobodnie korzystać z faktu, że dla społeczeństw piłka jest aż tak ważna i chyba coraz ważniejsza. Aferzyści z FIFA potknęli się głupio, bo zupełnie tak samo jak Al Capone – nie płacili podatków od lewych pieniędzy, którymi obracali w różnych bankach, także amerykańskich. A tego nie wytrzymało FBI i złapało gangsterów za ręce.
Tu niestety musi się pojawić refleksja: gdyby FIFA podzieliła się z bankami i z rządem amerykańskim, to właściwie nie byłoby sprawy. Łapówki by nadal płynęły, a najważniejsze rozgrywki mogłaby zorganizować nawet Grenlandia, oczywiście pod warunkiem że odpowiednim ludziom zapłaciłaby odpowiednie pieniądze.
Skąd się cały ten fenomen bierze? Wydaje mi się, że od mniej więcej 100 lat ludzkość przekonywała się sukcesywnie, że wojny nie mają zbytniego sensu. Ja wiem, że I wojna światowa, podczas której tylko w jednej bitwie potrafiło zginąć i 500 tysięcy osób, zakończyła się 97 lat temu. Pamiętam też, że II wojna, która była najbardziej krwawą hekatombą w naszej historii, skończyła się ledwo 70 lat temu, ale także i te dwie wojny udowodniły, że nie mają sensu.
Dziś najsilniejsi gospodarczo Europejczycy, czyli Niemcy, nie używają czołgów do osiągnięcia swoich celów. (Chyba że są to stare leopardy, które kupujemy od Niemców po jednym euro za sztukę, a potem nie wiemy, co z nimi zrobić). Chiny nie muszą nikogo zbombardować, by rządzić rynkiem metali rzadkich. Ale chęć rywalizacji w ludziach pozostała. Stąd piłka nożna jest najważniejsza. Sport, którego zasady są proste, a oszustwa dzieją się w zakamarkach gabinetów kilkunastu bezkarnych cwaniaków, wydaje się być wymarzonym zamiennikiem wojen. I dobrze. Niech tak będzie. Bylebyśmy tylko więcej wygrywali.
