Na to jest jednak przygotowane co najwyżej 20 procent rolników i bynajmniej nie są to ci, którzy stoją na drogach i ochrypłymi głosami śpiewają „Rotę”. O górnictwie i anachroniczności opierania gospodarki na wydobywaniu paliw kopalnych pisałem już kilka tygodni temu, więc teraz zatrzymam się przy przemocy.
Przede wszystkim wstrząsnęły mną słowa papieża Franciszka. Przy całej mojej sympatii do głowy Kościoła i przy uznaniu tego wszystkiego, co papież robi dla odświeżenia wizerunku tegoż Kościoła, słowa, które padły w rozmowie z ojcem, który przyznaje, że bije dzieci, ale nie w twarz, muszą zdumiewać. Papież Franciszek bowiem zachwycił się tymi słowami, określił je jako piękne, bo szanujące godność bitych dzieci. Dostają w d…, ale nie w twarz, więc są dumne i szczęśliwe. No ręce opadają. I nawet nie jestem zdumiony tym, co powiedział papież, o wiele gorsze i o wiele bardziej zasmucające jest to, że się z tych słów nie wycofał. Każdemu przecież może przytrafić się wypowiedź niezbyt mądra, ale potem powinna przyjść refleksja i jakieś wycofanie się ze słów, które zwyczajnie nie przystoją głowie Kościoła. Ja wiem, że w Polsce przekonanie, że dzieciom nie powinno się dawać nawet klapsa, nie jest nadmiernie rozpowszechnione, ale co innego, jeżeli tak uważają państwo Kowalscy, a co innego, jeżeli głośno o tym mówi papież. Przy założeniu, że dzieci w ogóle nie powinno się bić, a tak właśnie uważam, słowa papieża Franciszka są dramatycznie destrukcyjne.
Być może Franciszek reprezentuje o wiele szerszy stosunek Kościoła do przemocy. Oto bowiem dyskusja w Sejmie nad ratyfikacją konwencji przeciw przemocy rozgrzała posłanki i posłów do czerwoności. Wszyscy wypowiadający się w sprawie tego europejskiego uzgodnienia zarzekali się, że są przeciwni przemocy i że bardzo współczują kobietom, które takiej przemocy doświadczają, bo jasno sobie trzeba powiedzieć, że przemoc w drugą stronę, czyli prześladowanie mężczyzn przez kobiety jest o wiele rzadsze, chociaż oczywiście też się zdarza. Dlaczego zatem część tych współczujących osób była przeciwna ratyfikowaniu konwencji? Ano dlatego, że dokument ten bierze pod ochronę także osoby w związkach homoseksualnych, zwłaszcza takie, które w takich związkach są słabsze, czyli niejako odgrywają rolę kobiety. Dla różnej maści fundamentalistów jest to stanowisko nie do przyjęcia. Jakiekolwiek przyznanie, że związek homoseksualny może być akceptowany przez społeczeństwo jest dla ogromnej części tego społeczeństwa tym, czym jest czerwona płachta dla byka. Co ciekawe, łatwiej przychodzi nam zaakceptować związek dwóch kobiet wychowujących dziecko niż sytuację, w której dziecko ma dwóch tatusiów. Ta pierwsza sytuacja jest na pierwszy rzut oka chyba bardziej naturalna, bo jedna z kobiet może być matką dziecka, ale powiedzmy sobie szczerze, jeden z mężczyzn też może być ojcem, nawet w związku homoseksualnym. O ile się nie mylę, Elton John, wybitny brytyjski artysta, żyjący w związku homoseksualnym ma dwójkę własnych dzieci urodzonych przez wynajęte do tego kobiety. I ja tego nie potępiam.
Owszem, jestem z tradycyjnej rodziny. Miałem i mamę, i tatę, ale gdy czytam informację o tym, co się działo w heteroseksualnym związku, w którym jakiś Przemysław, konkubent jakiejś Marioli, zakatował kilkumiesięczne dziecko, owoc ich chorego związku, to uważam, że dla wszystkich lepiej by było, gdyby to biedne dziecko zostało zaadoptowane przez kochającą się i odpowiedzialną parę homoseksualną. Skorzystałoby na tym i społeczeństwo, i nawet ta nieszczęsna para heteroseksualna, która uniknęłaby w ten sposób wielu lat więzienia.
