Owszem, można poddawać w wątpliwość wyniki tych ostatnich wyborów, bo bałagan stworzony przez PKW oraz zasady, według których te wybory były przeprowadzane, mogły faworyzować ludowców, ale im dalej od tamtych nieszczęsnych wyborów, tym mniej się o tych wątpliwościach pamięta. W tyle głowy zostaje fakt, że partii chłopskiej idzie bardzo dobrze, w dodatku co rusz klub parlamentarny PSL poszerza się o kolejnych uciekinierów z innych partii. (Ostatnio mówi się o tym, że do PSL dołączy Ludwik Dorn i gdyby tak się stało, to byłoby to naprawdę wydarzenie pogłębiające opinię o upadku polskiej polityki).
Partia, której się wiedzie, nie może sobie pozwolić na odpuszczenie jakichkolwiek wyborów. PSL, które poparłoby Bronisława Komorowskiego, zachowałoby się nieroztropnie. Byłoby jak kierowca, który na równej drodze nagle zaczyna hamować. Nie znam pana Jarubasa, nie wiem, jak sobie w tych wyborach poradzi, ale wydaje mi się, że może zdobyć więcej głosów niż dotychczasowi ludowi kandydaci na prezydenta, to zaś może przerodzić się w niezły wynik partii w wyborach parlamentarnych. Gdyby PSL odpuścił wybory prezydenckie, o żadnym korzystnym przełożeniu nie byłoby mowy. Decyzją ludowców na pewno rozczarowany musi być prezydent Komorowski. Ostanie sondaże pokazują, że prezydent mógł liczyć na zwycięstwo już w pierwszej turze i oczywiście dalej może na to liczyć, ale jednak teraz już trochę mniej.
Jeżeli będzie druga tura, to bardzo ciekawe jest, kto do niej wejdzie. Naturalnym kandydatem jest Andrzej Duda, ale moim zdaniem kandydat PiS nie wystartował zbyt dobrze. W sondażach ma mniejsze poparcie niż partia, która go wystawiła, a to nie rokuje zbyt dobrze na przyszłość. Z drugiej jednak strony nie widać na polu bitwy nikogo, kto mógłby mu zagrozić. Magdalena Ogórek jest swego rodzaju – przepraszam za sformułowanie – folklorem. Może zmienię swoje zdanie po tym, gdy kandydatka SLD wreszcie zacznie odpowiadać na pytania dziennikarzy. Jest ona poza wszystkim także osłabiona wejściem do gry pana Jarubasa, bo kandydat PSL jest tak samo jak ona młody, ale w przeciwieństwie do niej, nie znalazł się w polityce nagle i znikąd. Nie wróżę też sukcesu Januszowi Palikotowi ani Januszowi Korwin Mikkemu. Obaj walczą na podobnym poziomie, ale jednak o różne stawki. Korwin Mikke właśnie założył nowe ugrupowanie i dla niego każdy wynik powyżej 1% będzie dobry. Palikot natomiast ma nos tuż nad wodą. W zasadzie tylko wynik dwucyfrowy mógłby mu dać nadzieję na to, że w jesiennych wyborach parlamentarnych jego partia się odrodzi. Powiedzmy sobie jednak szczerze, że szanse na to są bardzo mizerne, by nie powiedzieć żadne.
Na Palikocie właściwie stawka się zamyka. Kandydat narodowców nawet nie jest marginesem, skoro nie mogę sobie przypomnieć jego nazwiska, a Ryszard Kalisz roztropnie zapowiedział, że decyzję o tym, czy w ogóle wystartuje, podejmie za miesiąc, czyli pod koniec lutego. Roztropność tej zapowiedzi polega na tym, że Kalisz doskonale sobie zdaje sprawę z tego, że nie ma pieniędzy na kampanię, a co więcej, nie ma żadnego pomysłu na to, skąd by te pieniądze można wziąć.
Mimo, że do wyborów prezydenckich pozostało już tylko nieco ponad trzy miesiące, a faworyt jest jasno określony, to sytuacja jest interesująca. Każdy startujący ma coś do zyskania i coś do stracenia. Bronisław Komorowski straci, jeżeli nie wygra w pierwszej turze. Andrzej Duda przegra, jeżeli nie będzie drugiej tury, a polegnie na całego, jeżeli będzie druga tura, lecz bez niego. Co może zyskać Adam Jarubas, już pisałem, ale już dziś wiadomo, że na kampanii pani Magdaleny Ogórek tylko jedna osoba może stracić i nie jest to wcale sama kandydatka, ale szef SLD, Leszek Miller. Jeżeli Ogórek nie przekroczy 10%, to los Millera wydaje się być przesądzony i jego głowa zostanie ścięta, a wtedy prawdopodobnie nastąpi wielki come back Wojciecha Olejniczaka. No i wreszcie super ciekawe jest to, jak wybory prezydenckie przełożą się na wyniki wyborów parlamentarnych.
