3 lipca minęło pół wieku od śmierci Jima Morrisona – jednego z najbardziej rozpoznawalnych muzyków w dziejach rocka, dla wielu artysty wybitnego, poety, szamana, ale też odmieńca, ćpuna i alkoholika.
Twórczość Morrisona – zarówno muzyczna, jak i literacka – nigdy nie była skierowana do mas. Można stwierdzić, że do jego artystycznych wypowiedzi (a myślę tu nie tylko o utworach komponowanych wspólnie z kumplami z The Doors) trzeba było dorosnąć. Był to artysta piekielnie inteligentny, ambitny i twórczy, ale też mocno nieodpowiedzialny i kapryśny niczym pretensjonalna gwiazdka. W czasach hippisowskiej epoki wcale nie był cool, ba, całą psychodelię miał gdzieś i wyrażał się o niej z pogardą. A jednak tylko niewielu artystom tamtej dekady udało się osiągnąć tak znaczącą pozycję w historii muzyki.
James Douglas Morrison – współtwórca „rockowego teatru” o nazwie The Doors, przyszedł na świat 8 grudnia 1943 roku w Melbourne na Florydzie. Od osiemnastego roku życia pił. Czynił to jednak nie dla towarzystwa, nie pod wpływem własnych humorów, czy dla zabicia czasu. Chciał się upijać i to stanowiło dla niego wystarczający powód by sięgać po alkohol. Sięgał też po narkotyki, które, jak sądził, pobudzały jego twórczą wyobraźnię i oferowały podróż w nieznany świat. Ciekawe jednak, że, jakby manifestując swoją odmienność, kiedy supergwiazdy sięgały po heroinę i kokę, przerzucił się na… piwo. Szkoda, że tak późno, bo zanim to zrobił udało mu się doprowadzić organizm do ruiny.
Kiedy w sierpniu 1965 roku na plaży w Venice Jim Morrison spotkał się z Rayem Manzarkiem, podobnie jak on studentem Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles, przedstawił mu kilka swoich piosenek. Ponoć pierwszą, jaką wówczas mu zaśpiewał było Moonlight Drive, hipnotyczny numer, który, mimo że jako pierwszy został zarejestrowany w studiu, znalazł się dopiero na drugiej płycie Doorsów.
