Pół wieku temu, przez cztery tygodnie maja i czerwca 1973 roku przebój See My Baby Jive przewodził brytyjskiej liście singlowej. Jest zatem okazja, by po raz pierwszy w tym miejscu przypomnieć twórcę hitu – Roya Wooda oraz jego band The Wizzard.
Kiedy spogląda się na koncertowe fotografie, a także na okładki płyt z Royem Woodem, trudno mu odmówić tytułu najbarwniejszej postaci brytyjskiej sceny poprockowej lat 70. Jednak Wood intrygował nie tylko swoim wizerunkiem, ale także umiejętnością tworzenia chwytliwych, kapitalnie zaaranżowanych piosenek. W swoim czasie członkowie zespołu ABBA przyznali, że kiedy tworzyli swój pierwszy przebój, Waterloo, byli pod sporym wpływem piosenki See My Baby Jive.
W moim przypadku ta bezpretensjonalna kompozycja zawsze będzie mi się kojarzyć z ostatnimi latami podstawówki. Kiedy ją słyszę, w wyobraźni znowu mam 14-15 lat.
See My Baby Jive została wydana na drugim singlu firmowanym przez zespół The Wizzard. Stała się numerem jeden nie tylko w Wielkiej Brytanii, ale również w Irlandii. W wielu innych krajach plasowała się w Top 10. Mały krążek z tą piosenką rozszedł się w świecie w ilości przekraczającej milion egzemplarzy. W rodzinnym kraju, będąc szóstym najlepiej sprzedającym się singlem roku 1973, zdobył tytuł Złotej Płyty.
Czas na słów więcej niż kilka o twórcy piosenki. Urodzony 8 listopada 1946 roku w Kitt’s Green (przedmieścia Birmingham) Roy Wood jest angielskim muzykiem, wokalistą i autorem tekstów. Jego pierwsza grupa, założona na początku lat 60., nazywała się The Falcons. W 1963 roku opuścił ją, aby dołączyć do Gerry’ego Levene’a i jego Avengersów. Następnie przeniósł się do zespołu Mike Sheridan and the Nightriders. W międzyczasie uczęszczał do Moseley College of Art, ale w 1964 roku został skreślony z listy studentów.
Szczególne sukcesy artysta odniósł w latach 60. i 70 jako członek i współzałożyciel zespołów Move, Electric Light Orchestra oraz Wizzard. Jako autor wniósł do repertuaru tych zespołów szereg przebojów. W sumie odnotował ponad dwadzieścia singli na brytyjskiej liście małych krążków, w tym trzy hity numer 1.
Pierwszym liczącym się zespołem Wooda był The Move, który szybko wszedł na brytyjską listę małych krążków. Singiel bandu zatytułowany Night of Fear na początku 1967 roku wspiął się na drugie miejsce wyspiarskiego zestawienia. Trzeci hit, Flowers in the Rain, 30 września 1967 roku był pierwszą piosenką zagraną przez Tony’ego Blackburna podczas inauguracji BBC Radio 1.
Po The Move kolejną grupą, której Wood stał się współzałożycielem, była Electric Light Orchestra. Odszedł z niej w lipcu 1972 roku na początku sesji nagraniowej do drugiego albumu. Doniesienia prasowe mówiły o konflikcie między Woodem a Jeffem Lynnem. Wood zaprzeczył jakoby kiedykolwiek miał poważne spięcia z Lynnem i stwierdził: Nigdy nie mieliśmy prawdziwej kłótni i nadal pozostajemy kumplami.
Opuszczając ELO, zabrał ze sobą Billa Hunta (instrumenty klawiszowe, waltornia), Hugh McDowella (wiolonczela) oraz inżyniera dźwięku, Trevora Smitha.
Z nimi założył zespół Wizzard, w którym zgromadził wiolonczelistów, muzyków grających na instrumentach dętych oraz tworzących rozbudowaną sekcję rytmiczną. Oktet ulokował siedem hitów na brytyjskiej liście singlowej, z czego na szczycie – obok See My Baby Jive – również Angel Fingers.
Olbrzymią popularnością (także po latach), mimo że dotarł tylko do pozycji czwartej, cieszył się świąteczny singiel zespołu z 1973 roku z piosenką I Wish It Could Be Christmas Everyday. Rok później ostatnim znaczącym hitem okazała się piosenka Rock 'n’ Roll Winter (Loony’s Tune). Ostatecznie jednak ten kosztowny pod względem produkcyjnym band rozpadł się.
W swoim czasie w BBC określono Wooda jako odgrywającego ważną rolę w glam rocku, psychodelii i muzyce progresywnej. Trzeba bowiem przyznać, że artysta ten zawsze interesował się muzycznymi eksperymentami i był orędownikiem łączenia rock and rolla oraz muzyki pop z innymi stylami, takimi jak muzyka klasyczna oraz bigbandowa. Do popu wprowadził z powodzeniem klasycznie stylizowane sekcje smyczkowe oraz dęte.
Bardzo udanie naśladował ścianę dźwięku Phila Spectora, sięgając przy tym po rock and rolla z wczesnych lat sześćdziesiątych.
W 2008 roku za wkład w rozwój rocka i popu Roy Wood otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu w Derby.
W 2015 roku jego długa i barwna kariera została doceniona nagrodą Outer Limits podczas Progressive Music Awards w Londynie. Dwa lata później artysta, jako były członek zespołu Electric Light Orchestra, został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame.
# TEMI, Fonograf, Roy Wood, The Wizzard, See My Baby Jive, ABBA, Waterloo, Złota Płyta, Kitt’s Green, Birmingham, The Falcons, Gerry Levene, Avengers, Mike Sheridan and the Nightriders, Moseley College of Art, Move, Electric Light Orchestra, ELO, Night of Fear, Flowers in the Rain, Ania z Zielonego Wzgórza, Jeff Lynn, Bill Hunt, Hugh McDowell, Trevor Smith, I Wish It Could Be Christmas Everyday, Rock 'n’ Roll Winter (Loony’s Tune), Phil Spector
