22 listopada mija 56. rocznica wydania dziewiątej płyty w dyskografii zespołu The Beatles znanej jako Biały Album. O tym krążku pisałem już nieraz, zatem dziś o jednej z piękniejszych kompozycji, które się na nim znalazły – While My Guitar Gently Weeps, autorstwa George’a Harrisona.
George Harrison miał bodaj najważniejszą rolę w poszukiwaniach dróg duchowego rozwoju The Beatles. Czy jemu samemu się to udało? Raczej nie, ale z całej czwórki to on był najbardziej zafascynowany religiami wschodu. Dzięki niemu wydano w Anglii Świętą Księgę Šrimad Bhagavatam.
Harrison, pozostając w cieniu Lennona i McCartneya, uważał siebie za Beatlesa drugiej kategorii. Nigdy nie marzył o statusie supergwiazdy. W repertuarze Wielkiej Czwórki na ponad 200 kompozycji napisał, choć może raczej trafniejsze byłoby określenie wytargował, zaledwie 22 własne piosenki. Były to jednak naprawdę cenne kompozycje, wśród których należałoby wymienić obok While My Guitar Gently Wheeps takie perełki, jak: Here Comes The Sun czy Something. O tej drugiej Frank Sinatra wyraził się, że jest to najpiękniejsza liryczna kompozycja drugiej połowy dwudziestego wieku.
Harrison od najmłodszych lat miał dwie pasje: motoryzację i muzykę. Jako nastolatek brał udział w wyścigach motocyklowych. W latach siedemdziesiątych prowadził nawet bolidy biorące udział w wyścigach Formuły I. Kto wie do jakich wyników mógłby dojść, gdyby został kierowcą zawodowym? Ale do sedna.
Piosenka While My Guitar Gently Wheeps została zarejestrowana w londyńskim studiu EMI 5 września 1968 roku. Była jedną z trzydziestu kompozycji, które trafiły na podwójny Biały Album. Znalazła się też na drugiej stronie wydanego w tym samym czasie singla Ob-La-Di, Ob-La-Da.
Harrison napisał utwór w domu swojej matki w Warrington. Rozmyślał wtedy nad chińską Księgą przemian – I Ching, co tak wspominał: We wschodnim podejściu jest tak, że cokolwiek by się działo, to wszystko miało tak właśnie być i że nie ma czegoś takiego jak zbieg okoliczności. Każdy, nawet najmniejszy detal ma swoje znaczenie. While My Guitar Gently Weeps jest prostym studium opartym na tej teorii. Postanowiłem napisać piosenkę w oparciu o pierwsze słowa, jakie zobaczę po otwarciu dowolnej książki. Wziąłem przypadkową, otworzyłem ją i zobaczyłem słowa „delikatnie łka”. Odłożyłem książkę i zacząłem pisać piosenkę.
Słowa piosenki, w polskim tłumaczeniu, z zastrzeżeniem, że to czy gitara delikatnie czy cichutko łka pozostaje kwestią wyboru, przedstawiają się następująco: Patrzę na was wszystkich, widzę miłość, która w was drzemie,/gdy ma gitara cichutko łka./Patrzę na podłogę i widzę, że trzeba ją zamieść,/wciąż ma gitara cichutko łka./Nie wiem, dlaczego nikt wam nie powiedział,/jak rozwinąć swoją miłość,/nie wiem, jak wami manipulowali,/kupili was i sprzedali./Spoglądam na świat i zauważam, jak się kręci,/gdy ma gitara cichutko łka./Z każdego błędu musimy czerpać nauczkę,/wciąż ma gitara cichutko łka./Nie wiem, jak was poróżnili,/a do tego zdemoralizowali,/nie wiem, jak was okręcili,/nikt was nie ostrzegł./Patrzę na was wszystkich, widzę miłość, która w was drzemie./Gdy ma gitara cichutko łka.
Nagrywanie tej urokliwej, opartej na prostym temacie gitarowym kompozycji George Harrison tak wspominał: Próbowaliśmy ją nagrać, ale Paul i John tak przyzwyczaili się do wymiatania własnych numerów, że czasami bardzo trudno było o poważne podejście i nagranie jakiegoś mojego utworu.
George poprosił jednak o udział w sesji Erica Claptona, a kiedy ten zjawił się w studiu, każdy z Beatlesów bardziej się postarał. Paul zasiadł do pianina i zagrał fajny wstęp. Wszyscy podeszli do tego poważniej. McCartney tak mówił o tym kawałku: Pojawił się Eric, który był bardzo miły, chętny do współpracy, pokorny, a przy tym świetnie grał. Wciągnął się i my razem z nim. W sumie to była dobra zabawa.
W 2004 roku, kiedy Harrison został jako solowy artysta pośmiertnie wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame, utwór w hołdzie dla niego zagrał Prince wraz z Tomem Pettym, Jeffem Lynnem oraz Dhanim Harrisonem (syn George’a). Utwór doczekał się przynajmniej kilku popularnych wersji coverowych, z których najbardziej znane wykonali: Jeff Healey Band, zespół Toto, Todd Rundgren oraz Peter Frampton.
W rankingach magazynu Rolling Stone z 2004 roku utwór został sklasyfikowany na 136. miejscu listy 500 utworów wszech czasów oraz na 7. miejscu wśród 100 najlepszych piosenek gitarowych.
W 2006 roku ukazało się kolejne, rozszerzone wydanie książki Simona Lenga, która pozostaje najbardziej kompleksową oceną twórczości George’a Harrisona. Jej tytuł, co wydaje się w pełni zrozumiałe, brzmi: While My Guitar Gently Weeps.
