Osobny temat to Artur Mroczka. Zaufano mu – pewnie z konieczności – bezgranicznie, skoro wystąpił we wszystkich 14 meczach Unii. Ale był cieniem samego siebie sprzed kilku sezonów. Oczywiście miał i dobre biegi, lecz statystyki są dla niego niemiłosierne – średnia na bieg 1,333 punktu i dopiero 42. pozycja na 55 wszystkich sklasyfikowanych zawodników. To właściwie mówi wszystko.
Poniżej oczekiwań pojechali juniorzy. Mieli być silnym ogniwem, tymczasem na 14 wyścigów młodzieżowych wygrali zaledwie 4, zremisowali także 4, a 6 przegrali. Średnie w granicach 1 punktu na wyścig są słabe, biorąc pod uwagę, że startują już od kilku sezonów.
A Dawid Rempała łączył występy w Unii z rolą tzw. gościa w II-ligowej Stali Rzeszów. Jazdy miał więc sporo. Odnotować jednak trzeba sukces pozaligowy, jakim z pewnością był brązowy medal zdobyty w Młodzieżowych Mistrzostwach Par Klubowych. Jeżeli ktoś zasłużył na kilka ciepłych słów, to Ernest Koza i Piotr Świercz. Ernest zrobił swoje, odjechał solidny sezon na miarę swoich możliwości. Natomiast najmłodszy w zespole Świercz (16 lat) pokazał drzemiący w nim potencjał i udowodnił, że jeżeli będzie się dobrze rozwijał, Unia może mieć z niego w przyszłości pociechę.
Co dalej?
Problemów było w sezonie znacznie więcej. Nadal nierozwiązana sprawa modernizacji Stadionu Miejskiego, fatalny tor, który nie był nigdy atutem gospodarzy i nie sprzyjał walce na dystansie – to kolejne zadania, jakie staną przed nowym prezesem i radą nadzorczą żużlowej spółki, w której przeprowadzono personalny „lifting”. Trzeba się poważnie zastanowić nad oddłużeniem, budową składu – także szkoleniowego – na przyszłoroczne rozrywki, a również nad sposobami na odzyskanie zaufania kibiców. Ale to temat na osobny artykuł.
