– Mamy trzymiesięcznego synka, oszczędzam, na czym tylko się da: najtańsze jedzenie, używane ciuchy, telewizję kablową wyłączyłam, jedyna rozrywka to Internet za 39 zł miesięcznie. Nigdy nie byłam na wakacjach, a o restauracjach, kinie, teatrze czy własnym mieszkaniu mogę tylko pomarzyć. Bieda, bieda i jeszcze raz bieda – wzdycha.
Krystian, 34 lata. Każdego miesiąca przynosi do domu niecałe 1300 zł, żona pracuje na pół etatu za 650 zł, mają dwójkę małych dzieci.
– Jedna wypłata idzie na opłaty i kredyt, a druga na życie. Mieszkanie ciasne, bo na nic innego nie było nas stać. Młodsze dziecko nosi ubrania po starszym, ja chodzę w zniszczonych butach. Najczęstszy obiad to ziemniaki kupione za złotówkę i utarte na placki. Żyjemy od pierwszego do pierwszego i nie zawsze wystarczy, czasem pożyczamy pieniądze u rodziców – przyznaje.
Barbara, 72 lata. Żyje sama, mąż umarł dawno temu, nie mieli dzieci.
– Co miesiąc dostaję niewiele ponad 800 złotych emerytury, ale większość pieniędzy wydaję zaraz po wizycie listonosza. Zapłacę czynsz, kupię potrzebne leki za prawie 400 zł i zostaje mi zaledwie 150 złotych! Jak tu przeżyć cały miesiąc? – zastanawia się.
Mirosław, 68 lat. Jest samotny, dostaje niespełna tysiąc złotych emerytury.
– Kilka lat temu wziąłem kredyt, bo chciałem pomóc synowi w założeniu własnego biznesu. Syn wyjechał za granicę, a ja zostałem z długiem. Potem zachorowałem, leczenie było drogie, więc nie mogłem już spłacać comiesięcznych rat. Teraz znaczną część mojej emerytury zajął komornik, a ja klepię biedę – mówi.
* * *
W Tarnowie nawet kilkanaście tysięcy osób może żyć w skrajnej nędzy. Nie wszyscy trafiają do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, który zresztą nie ma możliwości, by wesprzeć finansowo każdego. Ośrodek przyznaje zasiłki stałe, okresowe, celowe na zakup opału, leków bądź ubrania, a także zapewnia najuboższym dzieciom obiady w szkole. Zgodnie z przepisami świadczenie finansowe może otrzymać osoba samotna, której dochód nie jest wyższy niż 542 zł, a także rodzina, w jakiej na jedną osobę dochód nie przekracza 456 złotych. W minionym roku ze świadczeń skorzystało 4057 tarnowian, w tym 2,5 tys. osób to ludzie oczekujący wsparcia od dziesięciu lub nawet piętnastu lat.W 2014 roku pomocą MOPS objęto 2 938 tarnowskich rodzin, czyli w sumie ponad 6 700 tarnowian. Są to z reguły rodziny wielodzietne, w których pracuje tylko jedna osoba, bo drugi z rodziców nie może znaleźć pracy z powodu niskich kwalifikacji.– MOPS zapewnia nie tylko świadczenia pieniężne, lecz także pomoc niefinansową oraz wsparcie w ramach tzw. pracy socjalnej. Nasi pracownicy socjalni pomagają przezwyciężyć trudną sytuację. Osoby, które straciły zatrudnienie, kierujemy na kursy i szkolenia, jakie mogą pomóc im podnieść kwalifikacje i tym samym zwiększyć szansę na znalezienie nowej pracy – mówi Ewa Siedlik, zastępca dyrektora MOPS.
Są ludzie, którzy chętnie korzystają z szansy, ale innych nawet nie sposób do tego nakłaniać – to najczęściej osoby schorowane, niepełnosprawne, niemogące liczyć na rentę, które żyją ze stałego zasiłku.Mimo że liczba podopiecznych tarnowskiego MOPS nie wzrasta, pracownicy ośrodka doskonale wiedzą, że w mieście jest spora grupa ubogich, która z rozmaitych powodów nie przyjdzie poprosić o pomoc. Są też ludzie, którzy żyją w ubóstwie, ale ze względów proceduralnych nie mogą liczyć na finansowe wsparcie.– Bieda jest zjawiskiem znacznie wykraczającym poza nasz ośrodek. Nierzadko stajemy wobec ludzkich dramatów, nie mogąc zaoferować finansowej pomocy – przyznaje wiceszefowa MOPS. Do ośrodka często pukają rodziny z dziećmi lub emeryci, którzy nie mają z czego żyć, ale nie spełniają wyśrubowanych kryteriów ustawy o pomocy społecznej. W podobnej sytuacji są tarnowianie, którzy przed laty pozaciągali kredyty w bankach, później z powodu różnych komplikacji życiowych nie mogli ich spłacać, aż znaczną część ich emerytur lub wynagrodzeń zajął komornik.
