Na razie pisowcy idą po władzę i po Polskę bez zahamowań. Nie będzie żadnych działań przeciwko Banasiowi, Glapiński może spać spokojnie, Morawiecki z niczego nie będzie się rozliczał, pieniądze z budżetu państwa będą przelewane do kieszeni i instytucji służących pisowskiej Polsce. Służby specjalne, wymiar sprawiedliwości, publiczne media będą na użytek jednej partii, historia będzie zakłamywana, a przeciwnicy reżimu represjonowani, nękani, czasami zatrzymywani.
Nic się w najbliższym czasie nie zmieni, a jeśli – to na gorsze. Polska staje się atrapą demokracji i mamy cały szereg atrap, które tak jak w PRL‑u noszą nazwy rzeczywistych instytucji, ale oznaczają co innego. Atrapą od dawna jest TK, media publiczne, znaczna część wymiaru sprawiedliwości, IPN, Rada Mediów Narodowych itd. Cała Polska powoli stacza się w kierunku bycia jedną wielką atrapą, tym razem nie z woli obcego państwa, a decyzją rodzimego reżimu, umocowanego z woli części przekupionego społeczeństwa. Nawet takie zupełnie wtórne i detaliczne elementy, jak marszałek senior, różni rzecznicy, prezesi fundacji, ministrowie i wreszcie p. prezydent stają się jedynie wykonawcami decyzji centralnego ośrodka politycznego, jakim jest coś w rodzaju pisowskiego biura politycznego. Cała reszta pełni wyłącznie rolę wykonawczą i wtórną. System do złudzenia przypomina system Polski Ludowej z jedną fundamentalną różnicą, przemoc jest obecnie stosowana w stopniu absolutnie wyjątkowym, a władza używa wielu instrumentów i nacisków, ale nie sięga po środki typowe dla represyjnych reżimów. W tym sensie żyjemy w łagodnej dyktaturze, która trzyma się na przekupstwie społeczeństwa, pustych obietnicach, kłamstwie, propagandzie i skrajnej nieudolności przeciwników.
Można oczywiście żartować twierdząc, że władza ma przed sobą dalsze możliwości i pole działania, np. Banaś na prezydenta (czy to takie niemożliwe wobec marszałka seniora Macierewicza?), na premiera Karczewski w ramach rekompensaty, Zalewska ministrem energetyki, ministrem kultury Krynicka lub Suski, ministrem skarbu Bierecki. Ponadto powołuje się Narodową Radę Prawdziwej Polski, która decyduje, które ustawy i uchwały są zgodne z narodowym interesem, ma prawo pozbawiać mandatów, stanowisk i aresztować (do 6‑ciu miesięcy) za działanie wbrew żywotnym interesom Polski. W skład Rady wchodzą z urzędu prezes partii rządzącej, premier, biskup Krakowa, Rydzyk, p. Duda, Macierewicz i p. Przyłębska, minister spraw wewnętrznych i min. sprawiedliwości. Ten organ w praktyce zatwierdza też listy kandydatów do parlamentu, stwierdza ważność wyborów i generalnie kieruje sprawami kraju. Każdy sprzeciw wobec decyzji tej Narodowej Rady jest karany. Jest to z grubsza model, który sprawdza się w Iranie, gdzie mamy pełną symbiozę władzy duchownej i świeckiej, i nic nie stoi na przeszkodzie, aby taki w pełni przecież demokratyczny i odpowiadający żywotnym interesom Polski model wprowadzić w naszym kraju?
Na razie mamy jeszcze wybory prezydenckie, być może przesądzające o losach Polski na wiele lat. Niestety działania PO są wszystkim, tylko nie scenariuszem zmierzającym do odsunięcia od władzy p. Dudy. Prawybory w PO służą wyłącznie utrzymaniu władzy przez Schetynę, a to droga do klęski. I to zarówno prawybory szefa PO, jak i kandydata na prezydenta. Kandydat ten powinien być wybrany przez nowe kierownictwo, a nie wlec za sobą „charyzmę” i „popularność” Schetyny. Jaki jest sens walczyć o nominację prezydencką, skoro jest jasne, że w PO wygra Kidawa‑Błońska, mająca z kolei minimalne szanse na wygranie z Dudą. Pierwszym ruchem powinno być pozbycie się Schetyny i już nowe kierownictwo powinno prowadzić całą kampanię prezydencką. To nie będzie tylko klęska, chociaż będzie miała jeden przyjemny aspekt – wyrzucenie Schetyny z demokratycznej polityki, chyba pójdzie do PiS‑u lub Korwina? Ale cena, jaką zapłaci Polska będzie makabryczna – pięć lat p. Dudy.
