Faktem jest, że jako Polak czuję się dobrze widząc młodego człowieka z Łodzi, który nie tylko potrafi coś na korcie, ale jeszcze dobrze i mądrze mówi po angielsku, ale powiedzmy sobie szczerze – dziś władanie językiem angielskim nie jest niczym niezwykłym, jest normą. To, co zrobił Janowicz, to jak w światowym tenisie zaistniała Agnieszka Radwańska czy wreszcie przebieg kariery Roberta Kubicy raczej nas powinno martwić niż cieszyć. Te trzy kariery mają bowiem wspólny mianownik, który nazywa się rodzice. To oni zainwestowali w swoje dzieci czas, a przede wszystkim pieniądze. I to czasami ogromne pieniądze. Rodzice Jerzego Janowicza sprzedali sieć sklepów i mieszkanie. Ile w Kubicę zainwestował jego tata, nawet się boję domyślać, ale niewątpliwie była to fortuna. Pan Radwański też sporo zaryzykował i dzisiaj tego nie żałuje, bo Agnieszka Radwańska należy do najlepiej zarabiających tenisistek na świecie.
Nikt jednak nie wie, ilu jest takich rodziców, którzy zapożyczyli się, żeby stworzyć warunki do treningów swoich dzieci, i się przeliczyli, bo dzieci albo miały za mały talent, albo nie wytrzymały psychicznie i zakończyły karierę, zanim ją naprawdę zaczęły, albo nie trafiły na szczyt w wyniku zwykłej kontuzji. Jeżeli tej trójce się udało, to prawdopodobnie takich, którym się nie udało, jest tysiąckrotnie więcej. A jeszcze więcej jest takich młodych ludzi, których talentu nikt nigdy nie dostrzegł i przez to nigdy nie pozwolono im zaistnieć. I to jest prawdziwy powód do zmartwienia.
Brak rozwiązań systemowych, dotyczących zresztą nie tylko sportu, ale także innych dziedzin życia, brak, który pozwala na gubienie diamentów, jest tak jawnym marnotrawstwem, że aż to boli. Mam poczucie, że obok mnie żyją niezauważeni genialni matematycy, genetycy, malarze i kompozytorzy. Szkoda mi ich. Ale szkoda mi także nas wszystkich, bo nie odkryte talenty są także naszą stratą.
