Na razie ten strach dotyczy wybranych profesji i głównie ludzi od pisowskiej władzy zależnych, ale istotą autorytaryzmu jest podporządkowanie sobie jak największej liczby ludzi, a ponadto władza – gdy chodzi o represje – nie powiedziała raczej ostatniego słowa.
Istotę dyktatury stanu wojennego trafnie scharakteryzował Jacek Kaczmarski, pisząc: „partia trzyma się na pałach”. Ale dyktatura pisowska, zanim osiągnie etap trzymania się na pałach, sięgnie po brutalną przemoc i zetrze się z walczącym o wolność społeczeństwem (może dopiero po sfałszowanych wyborach albo w innych okolicznościach), przeżywa obecnie swoisty etap rozwoju, w ramach którego nikczemność goni głupotę. W ewolucji wszystkie jednostki przechodziły przez kolejne stadia, np. kręgowce przez ryby, płazy, gady i ssaki, co nie znaczy, że nie mogły istnieć obok siebie, Coś podobnego ma miejsce obecnie – pisowska dyktatura osiągnęła stadium nikczemności i głupoty, w którym obie te cechy walczą zaciekle i idą łeb w łeb.
Głupota to codzienne funkcjonowanie tego rządu, wypowiedzi wielu ministrów, niebywałe brednie lizusów udających dziennikarzy (przy każdej właściwie okazji, np. wizyty p. Dudy w USA), składanie kwiatów w operetkowej scenerii przed szkaradnym pomnikiem, to tworzenie wrażenia, że Polska coś znaczy, gdy w rzeczywistości jest pośmiewiskiem, w znacznym stopniu dzięki osobom premiera, prezydenta i innych czołowych polityków dobrej zmiany.
Ukoronowaniem była forma i treść amerykańskiego wystąpienia p. Dudy, jego całkowita polityczna izolacja i kolejna prezentacja jego „potencjału intelektualnego” oraz wyczucia politycznego. W taki styl wpisuje się również pisowskie tournee po Polsce, powoli zamieniające się w festiwal przepychanek, to również zderzenie z narastającą falą sprzeciwu wobec dobrej zmiany i jej prominentów, to wreszcie p. Morawiecki, słusznie nazywany „matołuszem”, który pod pewnym względem jest gorszy od przaśnej i rozwrzeszczanej poprzedniczki nazywanej w internecie „oborową” lub „sołtysową” (jak to przyjemnie było używać terminu „bufetowa”), która chyba ma więcej prowincjonalnego autentyzmu niż były bankier z jakiś niepojętych powodów wypływający swoją przeciekającą łupiną na szerokie wody historii – z kuriozalnymi wypowiedziami o stosunkach polsko‑żydowskich i twierdzeniem o podobnym losie Polski i Węgier podczas II wojny światowej, gdy przecież Węgry były od początku do końca wojny sojusznikiem Hitlera. Zdumiewający jest też dyżurny zestaw reżimowych idiotek i idiotów, którzy ujawnili swoją empatię i inteligencję np. podczas protestu w Sejmie, a których wizytówką mogą być takie tuzy kultury i intelektu, jak pp. Krynicka, Żalek, Pięta, Terlecki…
Ale na czoło chyba wysuwa się podłość. To niewpuszczenie do Sejmu bohaterki powstania warszawskiego i Janiny Ochojskiej. To poniżające dla rodzin rozkopywanie smoleńskich grobów – czego szukają rycerze smoleńskiej prawdy? Do czego potrzebne jest grzebanie w trumnach i co zrobią z ewentualnie znalezionymi szczątkami niektórych ofiar katastrofy w cudzych grobach? Przecież jest oczywiste, że takie przypadki mogły się zdarzyć w panujących wówczas warunkach i oczekiwaniu na szybkie sprowadzenie szczątków do kraju.
Jakie są granice podłości p. Karczewskiego, gdy mówi, że wszystkie żądania protestujących niepełnosprawnych zostały spełnione – przecież wie, że kłamie… Ilu jeszcze wazeliniarzy, arywistów i księży będących zaprzeczeniem religii miłości bliźniego dostanie pieniądze z budżetu państwa za wysługiwanie się PiS‑owi?
Każda dyktatura wybiera sobie głupców i ludzi bez charakteru dla sprawowania władzy. Obecna dyktatura panująca w Polsce jest chyba pod tym względem rekordowa. Być może wynika to z gigantycznych kompleksów i frustracji człowieka, który stoi na jej czele, być może z jakichś innych przyczyn, które poznamy po jej upadku. Bo każda dyktatura się kończy i każda upada – na ogół w mało chwalebnych okolicznościach.
