Po drugie, kompletnie niezrozumiałe jest zachowanie w całej tej sprawie prezydent Warszawy, Hanny Gronkiewicz-Waltz, która przyjęła w tej sprawie taktykę „koca na głowę”. (Małe dzieci, kiedy się czegoś boją, zarzucają koc na głowę, wierząc w to, że jeżeli my nie widzimy zła, to także zło nas nie widzi).
W sprawie, która dzisiaj jest najbardziej głośna, to znaczy w sprawie działki o przedwojennym adresie Chmielna 70, która najpierw została spłacona jeszcze za czasów PRL, a potem została zwrócona osobom podającym się za spadkobierców przedwojennego właściciela, a następnie błyskawicznie zwiększyła swą wartość w związku z planami rozbudowy miasta, pani prezydent wskazuje palcem na urzędników, jej przecież podległych, oraz na ministra finansów, który też nie przyleciał z Marsa, ale był ministrem rządu Platformy Obywatelskiej, czyli partii, której pani prezydent jest wiceprzewodniczącą. Karkołomna zaiste jest to linia obrony, bo ciągnie na dno partię, która i bez tego ledwie zipie.
Zaskakującym jest też to, że Hanna Gronkiewicz – Waltz dała się dopaść gazecie z założenia jej przyjaznej. Uporczywie odmawiała udzielenia odpowiedzi na kilka pytań, zakładając być może, że skoro gazeta jest przyjazna, to wszystko się jakoś rozejdzie po kościach. Nie rozeszło się. Co dalej? Dobre pytanie. Wydaje się, że PiS na tacy dostał zaproszenie do kolejnej rundy przejmowania władzy w Polsce, czyli do zdobycia ostatniego niepisowskiego szańca, a mianowicie samorządów. Partia rządząca już kilka miesięcy temu rozesłała agentów CBA do samorządów, co samo w sobie być może nawet nie jest złe, bo kontrolowanie tego, co się dzieje z naszymi pieniędzmi na każdym szczeblu jest godne pochwały, ale sposób, w jaki to zrobiono, zaniepokoił urzędników do tego stopnia, że samorządowcy przestali inwestować, wychodząc chyba z założenia, że jeżeli nic się nie będzie robiło, to CBA nie będzie mogła postawić żadnych zarzutów. Tak zresztą wyglądały sprawy za czasów rządów w Warszawie Lecha Kaczyńskiego. Urzędnicy bali się podejmować najprostszych decyzji i miasto się nie rozwijało. Dlatego martwiło mnie to, że PiS zaczęło krążyć wokół samorządów jak kot wokół myszy, zakładając chyba, że ostatnim i najważniejszym bastionem będzie Warszawa, a tu tymczasem Warszawa sama podaje się na tacy.
Wydaje mi się, że diagnoza postawiona ostatnio przez Adriana Zandberga z partii Razem jest słuszna. Hanna Gronkiewicz – Waltz powinna się podać do dymisji i w Warszawie powinno się przeprowadzić wybory prezydenckie. Czy będzie to początek tworzenia się jakiejś nowej siły, która zastąpi duopol PiS – PO, jak prorokuje Rafał Woś, tego nie wiem, ale takie wybory byłyby na pewno lepsze niż zarząd komisaryczny w największym polskim mieście. W tle całego problemu jest dekret Bieruta, czyli decyzja podjęta w październiku 1945 roku. I powiem tu coś niepopularnego, dekret Bieruta był mądry. Bez niego Warszawy by nie odbudowano. Już przed wojną głównym problemem stolicy i ówczesnego prezydenta Narutowicza było to, że miasto było właścicielem tylko 10% terenów, podczas gdy światowy standard to 35%. Gdy Warszawa została (lepiej czy gorzej) odbudowana i gdy upadł PRL, oczywiście trzeba było oddać wszystko to, co się oddać da, i to nie tylko w Warszawie, ale w ogóle w całym kraju. Czasami trzeba było oddać budynek, czasami działkę, a niekiedy ekwiwalent w postaci innej działki albo finansowego odszkodowania. W przypadku majątków kościelnych potrafiono to zrobić w dodatku z nieprawdopodobną wręcz hojnością.
W całej tej sprawie, która jak sądzę będzie głównym tematem politycznym tej jesieni, najbardziej oburzające jest to, że przez 27 lat politycy nie potrafili tej sprawy uregulować i reprywatyzacja odbywała się po partyzancku. To dlatego były możliwe roszczenia właścicieli, którzy gdyby naprawdę żyli musieliby mieć jakieś 130 lat, i inne tego rodzaju sytuacje składające się na ten pasztet. Pasztet po warszawsku.
