Od nagrania jego pierwszej płyty mija w tym roku 52 lata. To szmat czasu. Na przestrzeniu tych ponad pięciu dekad Dylan dał światu nie tylko swoją muzykę, ale również istotne przemyślenia ujmowane w dojrzałych literacko tekstach.
Ten poszukujący artysta przeszedł w swoim życiu najróżniejsze fascynacje – zarówno muzyczne, jak i światopoglądowe. Jego pierwsze lata to okres mocno lewicujący. Dylan jawił się wówczas jako zaciekły bojownik o sprawiedliwość społeczną, jako buntownik walczący z amerykańskim establishmentem, ale również – jak choćby w sztandarowym Blowin’ In The Wind – jako poeta stawiający pytania o miarę człowieczeństwa w świecie zobojętniałym na zło. Różne koleje losu artysty, jego wielkie sukcesy, ale i osobiste dramaty zaprowadziły go w końcu ku duchowej przemianie mającej swoje korzenie, jak sam twierdził, w Ewangelii.
W 1961 roku (jeszcze jako Robert Zimmerman) po raz pierwszy wylądował w Nowym Jorku. W szpitalu odwiedził chorego Woody’ego Guthrie – duchowego ojca i inspiratora najmłodszej generacji amerykańskich folkowców. Wiele przejął od tego powszechnie szanowanego artysty i w przeciągu roku wysunął się na pozycję lidera nurtu. Już wówczas miał niezwykłą umiejętność komponowania i pisania tekstów, ponoć potrafił tworzyć po pięć piosenek dziennie. Ceniony, wręcz uwielbiany, mimo swojego chrapliwego brzmienia stał się głosem i symbolem pokolenia.
Minęło zaledwie kilka lat, a Dylan, nie chcąc być utożsamiany li tylko z protest songami i muzyką folk, dokonał… zdrady. W 1965 roku podczas występu w Newport zaszokował folkową publiczność elektrycznym brzmieniem swojej gitary i towarzyszącego mu zespołu. Mimo olbrzymiej niechęci tego środowiska nie poddał się. Wkrótce świat miał już pewność, że racja była po stronie artysty. Płyta Highway 61 Revisited z superhitem Like A Rolling Stone, stając się numerem jeden w wielu krajach świata, pokazała Dylana jako rockowego idola. W 1965 roku artysta udał się do Francji. Jego przyjazd tygodnik Paris Match powitał artykułem zatytułowanym Panie Dylan, czy Pan jest prorokiem?
W sierpniu 1966 roku, osiągnąwszy szczyt popularności, artysta uległ ciężkiemu wypadkowi. Po miesiącach milczenia w styczniu 1968 roku wydał album – John Wesley Harding. Zaskoczył nim krytykę, która porównała go właśnie do proroka powracającego po okresie samotności ,przekazującego światu swoje objawienia.
Kolejne lata przynosiły raz za razem nowe „oblicza” Dylana, a to jako kompozytora muzyki filmowej, a to jako aktora (Pat Garrett i Billy Kid), a to jako twórcy nowych, świetnych płyt.
W 1978 roku Bob Dylan ponownie wprawił świat w osłupienie, tym razem zadziwił całe środowisko rockandrollowe. Jezus jest rzeczywisty – twierdził i dodawał: chciałem tego, pogłębiało się to we mnie, aż wreszcie doznałem tego uczucia, tej wizji, że narodziłem się powtórnie (…). Efektem tych powtórnych narodzin stała się płyta Slow Train Coming. O krążku tym artysta powiedział, że to pierwszy biblijny album rockowy. Nie było na nim prowokującej poezji, jej miejsce zajęła – by rzec za Stevem Turnerem – seria reklam Dobrej Nowiny Jezusa Chrystusa. Kontynuacją płyty były kolejne albumy; Saved oraz – zamykający tę, jak to określono, „trylogię powtórnie narodzonego” – Shot Of Love.
Do dziś ten zbuntowany bard wykonuje na koncertach swoje chrześcijańskie kawałki, wśród nich Every Grain Of Sand z płyty Shot Of Love: Pokusa zawsze woła moje imię/Gdy mijam okno pełne jej wściekłego blasku,/Zmierzając w dalszą drogę, zaczynam rozumieć,/Że każdy włos jest policzony i każde ziarnko piasku.
Jednak, mimo kolejnych dowodów na to, że jest człowiekiem wierzącym, co zawarł na późniejszych albumach (w tym na moim ulubionym Oh Mercy), Dylan nigdy nie lubił mówić o swojej twórczości w kontekście religijnym. Uważał, że Chrystus nie przybył na świat, by zakładać religię, lecz po to, by ludzie poznali Boga i mogli czcić Go w swoim codziennym życiu.
W XXI wieku Dylan, czym zresztą znowu zadziwił świat, wystąpił z koncertem dla Jana Pawła II. Był to piękny – niekoniecznie, jak chcieli niektórzy, obliczony na spektakularny efekt – gest.
Na koniec jeszcze pewna myśl Dylana. Myślę, że sztuka może doprowadzić do Boga. Myślę, że to jest celem wszystkiego. Jeżeli sztuka tego nie daje, to co daje?
