45 lat temu, w Święto Trzech Króli wydany został podwójny album Frampton Comes Alive! W USA był najlepiej sprzedającym się krążkiem roku 1976. Z czasem osiągnął w świecie sprzedaż wynoszącą blisko 19 milionów egzemplarzy i stał się jednym z najlepiej sprzedających się albumów koncertowych w historii.
W 1976 roku Frampton Comes Alive! głosami czytelników magazynu Rolling Stone został wybrany „Albumem roku”. 36 lat później czytelnicy tego samego pisma w plebiscycie na ulubione albumy koncertowe wszech czasów umieścili go na trzecim miejscu. Po wydanych wcześniej czterech solowych płytach, które nie odniosły wielkich sukcesów komercyjnych, koncertówka ta okazała się przełomowa w karierze artysty.
Peter Frampton miał zaledwie siedem lat, kiedy zainteresował się muzyką. Będąc uzdolnionym smarkaczem po skończeniu dziesięciu wiosen grał już w zespole The Little Reavens. W szkole zaprzyjaźnił się z Dawidem Bowie, z którym grywał w kapeli George And The Dragons. Jako szesnastolatek został wokalistą i gitarzystą prowadzącym formacji The Herd, która zdobyła popularność kilkoma bezpretensjonalnymi kompozycjami spółki Howard-Blaikley oraz wydanym w 1967 roku albumem Pardise Lost.
Rok później Frampton zdobył – przyznawany przez brytyjską prasę – tytuł „Twarz roku 1968”. Uzyskał go nie tylko w uznaniu niewątpliwego talentu, ale również dzięki dziecięco-anielskiemu obliczu. Z czasem, zgodnie z ówczesną modą, zapuścił włosy i wspólnie ze znanym muzykiem zespołu Small Faces – Stevem Marriottem założył zespół Humble Pie. Nagrał z tym bandem cztery studyjne albumy. Kiedy jednak bardzo dobry piąty w dyskografii, zarejestrowany na żywo podwójny album Performance – Rockin’ The Fillmore z 1971 roku wchodził na listę amerykańskich bestsellerów, Framptona w kapeli już nie było. Rozpoczął w tym czasie karierę solową. Nagrał płytę Wind Of Change i – by wypełnić zobowiązania koncertowe – założył własny zespół Frampton’s Camel. W 1975 roku ukazała się jego płyta Frampton, która w Stanach Zjednoczonych, mimo że dotarła zaledwie do 32. pozycji zestawienia płytowego, zdobyła miano złotej.
W lipcu, sierpniu i listopadzie tego samym roku rejestrowano materiał na album Frampton Comes Alive!. Koncertowych zapisów dokonano w sali Winterland w San Francisco, w Marin County Civic Center w kalifornijskim San Rafael, oraz w Long Island Arena w Commack i campusie w Plattsburghu, znajdujących się w stanie Nowy Jork. W Winterland rejestracja została wykona na 24-ściezkowym magnetofonie, pozostałe koncerty zapisano na urządzeniu 16-ściżkowym. Taśma matka powstała z użyciem nowoczesnego magnetofonu z przesuwem taśmy wynoszącym 15 cali na sekundę i wyposażonym w system redukcji szumów Dolby „A”.
